Шигырьләр / Стихи (на татарском языке)

У?Р№Р° җаным, РёРєРµ күзем, Р№У©СЂУ™Рє бәгърем,

Зифа Р±СѓРµТЈ күркәйтәдер РёРєРµ садрең[137 - Р?РєРµ садрең – РёРєРµ РєТЇРєСЂУ™РіРµТЈ.];

У?РіУ™СЂ алсам, белер идем СЃУ™РЅРµТЈ кадрең, –

Кичә-көндез хезмәт кыйлып йөрем[138 - Хезмәт кыйлып йөрем – хезмәт кылып йөрермен (йөрер идем).] имди.

У?Р№Р° җаным, РёРєРµ күзем, кызыл алмам,

Сәндин гайре кемсәне һәргиз[139 - Һәргиз – һичкайчан, һич тә.

Сәндин гайре кемсәгә күз дә салмам, –

Сәндин башка һич кемсәгә бакмам имди!

Диванага әйләнәдер газиз башлар,

Күземдин агадыр канлы йәшләр,

Бу сүзгә йомшар иде каты ташлар, –

Бу йомшару һич тә сәндин кәлмәз имди.

Р?РјРґРё безгә кауышырга вакыт йиткән,

У?Р» РґУ™[140 - У?Р» РґУ™ – әле РґУ™.] безнең гомеремез заигъ үткән;

Кайда бар сәүгән йарын ташлап киткән? –

Кауышуны җәһед итү[141 - Җәһед итү – тырышу.] кәрәк имди!

«Нисъф-ел-мөлякъәт» – дәйүбән, нурлы йөзем…»

«Нисъф-ел-мөлякъәт» – дәйүбән, нурлы йөзем,

Ак чырайлы кыйгач кашым, кара күзем,

Кабул итеп укысана ошбу сүзем, –

Мисрагъ[142 - Мисрагъ – юл, шигырь юлы.

Мәдех кыйлсам, охшатырга оҗмах хурый,

Хур мислендин балкыйдыр йөзең нурый,

Җәмалеңә төшәр булса күзем турый, –

Шул заманда сабрым карар кыйлмаз имди.

Сәлам яздым, җаныем, сәне мактап,

Сән дә бәне яманлама, хәтер саклап;

Сән дә бәне яманласаң, үзен ятлап,

Бу дөньяны ташлап китү кирәк имди.