Шигырьләр / Стихи (на татарском языке)

(…)

Буйларыңны охшатамын зифа талга,

Тел[ләр]еңне охшатамын сөчек балга;

Бер генә алып сөйәр идем [сәне] алга, –

Аулак йирдә күрү мөмкин булса имди.

Көмеш йөзек кийәсең, әй, кулыңа,

Ука яка сапкансың, әй, муйыныңа,

Бер генә кич керә калсам, әй, куйныңа,

Бу дөньяда һич хаҗәтем калмаз имди! (…)

«Гөлстан чәчәк атканда…»

Гөлстан чәчәк атканда,

Тулы ай йирә батканда,

Ки уйлап аны ятканда,

Килеп баса Гөлстаным.

Гөлстан – исме бик матур,

Үзе гурничада ятыр;

Укырга, эшкә дә батыр, –

Аны алмый йөрәк түзмәй.

Даны тоткан бөтен илне,

Диләр: «Булыр бу кем килне?

Җилеп җилфердәтә җилне,

Ничек беркемне дә сөзмәй?»

Гөлстан гөлчәчәк аткан,

Р?РєРµ бите эчкә баткан,

Аның гыйшык уты тоткан –

Балык кеби суда йөзмәй.

Гөлстан илләре кайда?

Диләр: «Яхшысы – Кытайда!»

Йөзең нуры кем ул айда? –

Чагыла күзләрем түзмәй.

Гөлстан, төп гөлем булгыл!

Мәнемлә бер генә кунгыл!

Сафалар шәрабен сонгыл[152 - Сонгыл – сон; кулыңны сонып, сузылып бир.],

Ки сөзгечтән дә һич сөзмәй!

«Тәмам яндырды, көйдерде…»

Тәмам яндырды, көйдерде

Сәнең бу чын сәлам хатың;

Сулар агызга китерде

Гүзәл, сылу, матур атың.

Кауышыр көн булырмы бер?

Хатың еш яз, ки саргайтма!

Телә Хакъдан күрешергә,

Шәкерт чагымда картайтма!

Ки шау-шу, мәдрәсә гөрли,

Мәнем къәлбем[153 - Къәлбем – йөрәгем.