Пастэга

Пастэга

Яyген Аснарэyскi

У цэнтры сюжэту пiсьменнiк Тэт i яго вучанiца Альфа. Двое герояy вядуць гутаркi, у якiх Тэт раскрывае свае погляды на жыццё. Акрамя таго, ён паказвае Альфе адмысловую машыну – Пастэга, здольную перанесцi герояy у iх мiнулае. Гэтыя вандраваннi вельмi хутка прыводзяць да нечаканых вынiкаy. Фiласофская аповесць дэманструе постмадэрнiсцкую дэканструкцыю стэрэатыпнага фэнтэзi i прадстаyляе чытачу змрочную, скептычную фiласофiю галоyнага героя, якi, зрэшты, не пазбаyлены высакароднасцi.

Пастэга

Яyген Аснарэyскi

© Яyген Аснарэyскi, 2023

ISBN 978-5-0060-2788-6

Создано в интеллектуальной издательской системе Ridero

Пастэга

Глава 1

Цёплая, залатая восень… Мужчына i дзяyчына стаялi побач з высокiм, шэрым мастом, ля берага даволi шырокай ракi. Злева ад iх, на некаторай адлегласцi, хаваyся y пералiвiстай, блакiтнаватай смузе, горад, у панараме якога вылучалiся два замкi на высокiх пагорках, хупавыя званiцы хрысцiянскiх цэркваy, i сумныя, нязграбныя прамавугольнiкi бетонных гмахаy.

Перад iх тварамi, пасярод хвалiстага воднага шоyку, знаходзiyся невялiкi, зялёны астравок, здольны цалкам пакрывацца вадой у днi разводдзяy. Двое назiральнiкаy былi апрануты ва yмерана цёплыя курткi, сiмпатычныя шапкi i пальчаткi, цёмныя штаны. Адным з гэтых назiральнiкаy быy я – Магiстра Тэт (Magistro Tet). Спадарожнiцу маю звалi Альфа Саванта (Alfa Savanto). Мы глядзелi на астравок, а там з'яyлялiся хуткiя, як маланка, выдры.

– Пойдзем, Тэт, – сказала яна, гледзячы на мяне выразнымi i трохi смяшлiвымi вачыма, у якiх амаль кожны мог бы прачытаць толькi злёгку затоеную пяшчоту. – Прыйшла пара для нашых урокаy.

«Што можа быць лепш за yрокi, – падумалася мне, – калi ты настаyнiк, а не вучань».

Аднак Альфа любiла быць вучанiцай. І вось мы yжо сядзелi y маёй хаце. Інтэр'ер у стылi лофт i ашаламляльны сад за старымi вокнамi… Тут у мяне былi яблынi, i бэз, i грушы, i таполi, i вiшнi, i агрэст, i зялёная траyка з кветкамi.

На самых высокiх дрэвах – цэлая куча амелы. Часам яе вечна зялёныя шчупальцы падалi на дарожкi саду… Вырваныя ветрам яны былi асуджаны на смерць, але яшчэ неверагодна доyга супрацiyлялiся ёй, нават калi зямлю пакрываy белы, хрумсткi снег.

Аказваецца, у амелы ёсць ягады. Пакуль яна вiсiць на дрэве разгледзець iх вельмi складана.

– Люблю тваю самаробную мэблю, – шапнула Аля i засмяялася.

Мiлка зручна yладкавалася на канапе.