Отколотое зеркало / Китек көзге

?йтим инде, мин чит-ят кеше т?гел, сине? ?тие? булам, – диг?н.

Боларны? барысын да, чит?н кырыена качып ты?лап торган Шомран Х?тим?сене? с?йл?вен? караганда, Л?йс?н тавыш к?т?рм?г?н, ?ылап ?иб?рм?г?н, б?йл?нчек ад?мнекен? охшаган сары-яшькелт к?зл?ре бел?н а?а баккан да:

– Минем ?тием Газиз, ул – Б?ек Ватан сугышы батыры, шунда алган яраларыннан мин туган елны ?лг?н, – дип кистереп ?йтеп, ?ен? юл алган. Акча гына бала назын алыштыра алмый, к?р?мсе?.

?лб?тт? инде, туры с?злелекк?, берн?рс?не д? ?нисенн?н, Р?фикъ, ?сх?т абыйларыннан, Алсу апасыннан яшерм?ск? ?йр?телг?н Л?йс?н ?йд? барысын да т?кми-ч?чми с?йл?п бир?:

– ?нием, мине урамда бер абый, туктатып, «конфет, акча бир?м» диде.

Мин берсен д? алмадым.

Ананы? й?р?ге жу итеп китте. Теге м?лгунь серне чишк?н булса, эш харап, а?а гомерлек борчу тудырырга м?мкин.

– Тагын н?рс?л?р ?йтте теге?

– Мин акчаны алмадым. ?лл? саташканрак абзый инде, «мин сине? ?тие?» ди.

– Син ничек ?авап бирде??

– Минем ?тием Газиз, ул – сугыш батыры, мин туган елны ?лг?н, дидем.

Утны-суны кичк?н З?йн?п авыр х?лд? калды. Авылда бер ш?йне д? яшереп калып булмасын к?заллаган ханымны? алдакчы булып каласы да килми, туу турындагы таныклыкта Газиз кызы дип язылган балага д?ресен д? ?йтеп булмый.

– Кызым, д?ньяда с?ер, шаян кешел?р очрап тора. Чатан абзые? шундыйларны? берсе инде. Сине тагын шулай урамда туктатса, с?йл?шеп торма, ис?нл?ш т? яныннан кит, – диде, З?йн?п. Мирс?ет бел?н ярый ?ле вакытында араны ?зг?нбез, т?ки баланы тартып алыр иде дип, аерылышу мизгелл?рен к?з алдына китерде.

Гаил? тер?ге булыр дип ?стерг?н улыны? артык катгый, ике т?рле уйлауга урын калдырмый торган с?зен, кырыслыгын тыштан хупламаса да, эчт?н аны? нык торуына тел?кт?ш булуын тоеп, З?йн?п х?литкеч мизгелд? б?гыренн?н ?зелеп т?шк?н улы ягын ала. Ир кис?ген? ?йт?се с?зл?рен, б?ти кебек бернич? к?н кабатлап й?рг?нн?н со?, гал?м?т зур авызлы мич янына чакырып, фикерен телен? ышанып тапшыра.

– Мирс?ет Гаянович (?з ?енд? беренче ??м со?гы тапкыр атасыны? исеме бел?н ?йт?е), зин?арлап сорыйм, ?пк?л?м? д?, р?н?ем? д?, сине? бел?н гаил?безг? ярд?ме? тияр, балаларга ата булырсы? дип кушылган идем.

Барып чыкмады. Гаеплене эзл?п, тир?нг? кереп тормыйк. Олы улым якын итм?г?ч, башка балаларым да си?а ачык чырай к?рс?тм?дел?р. Мин – картайган к?немд? алар кулына каласы кеше. Р?фикъны? холкы атасыныкы шикелле, калебе кабул итм?с?, башы?ны ташка б?рс?? д?, г?манын ?зг?ртм?яч?к.