Отколотое зеркало / Китек көзге

Казан егылгач, гаск?р башлыгы «?рм?нн?рг? ничек р?хм?т ?йтик» дип сорагач, патша «барысын да кылыч аша уздырыгыз, бер ху?асын саткан кавем, файдасы к?рен?г?, икенчесен д? сатачак» диг?н, имеш.

6

Сахип Миндрахман улы киявен? ?гет-н?сыйх?тне кызы аркылы ?иткерерг? тырыша. Тик кызы, ирен ш?хси й?рт?чесе итеп мыскыллаулары фаш ителг?ч, гел Морадны яклап чыга торган булды.

– Кызым, игътибар итте?ме ик?н, ире? т?м?ке тарта, кис?т, ул бик зарарлы. ?йд? д? тартса, минем фатирны сасытачак, ярыкларга тулган т?тен ?пк?л?рг? к?ч?ч?к, – дип, Морадны т?нкыйтьл?вен? Л?йл? бик тиз ?авап бир?.

– Морад – ?итлекк?н ир. Н?рс? эшл?рг?, ничек яш?рг? ик?нен ?зе бел?. Ул бик затлы папирос кына тарта. А?а вак-т?як ки??шл?ре? бел?н б?йл?н?е?не ташла.

Л?йл?се тулысы бел?н ире ягына авышкандай тоелгач, Сахип ?ф?нде башка гаил? ?гъзаларын Морадка каршы ?зерл?? ?м?лен эзли башлады. Кеше уйлап та ?лгерми, аны гам?лг? ашыру юллары шунда ук табыла.

Кичке ч?йне к?теп, китап ш?рлегене? тузаннарын с?ртерг? ?зерл?неп й?рг?нд?, Сахип бер м??муганы кулына алып, авторны? фамилиясен д? карап тормыйча, ваемсыз гына битл?рне актара башлый.

Шунда шигырь булып ?итм?г?н, прозага д?гъва ит? алмаслык бер куплетка юлыгып, кычкырып к?леп ?иб?р?. Се?лесе ?сма бел?н аш-су б?лм?сенд? маташкан ?и?ел с?якле Халид?се ире янына й?гереп чыга.

– Н?рс? булды, Сахип?ан? ?зе?не Ш?р?ле кытыклады дияр идем, яны?да беркем к?ренми.

– Карале, ?нисе, бер китапта безне? кия?не мактап язганнар. Шу?а тап булдым ?ле.

Ирене? ирониясен а?ламаган беркатлы Халид?:

– Язарлар да, яхшы кеше бит. ?ти-?нисе аны кызыбыз б?хетен? ?стерг?н, – дип, киявен мактарга кереш?.

– М?, укы. Юк, ?зем таныштырам. Син ?ирен? ?иткереп укый алмассы?. Ты?ла! ?сма, син д? чык. – С?хн? тал?пл?ренн?н шактый ерак торса да, ?зене? текстка м?н?с?б?тен белдереп, туктый-туктый, ил?амланып укый Миндрахман абый малае. – Егет яшь т? т?гел, карт та т?гел, боек та т?гел, шат та т?гел, биек т? т?гел, т?б?н?к т? т?гел, чирле д? т?гел, с?лам?т т? т?гел.

 – Сахип, к?злеген салып, кан?гатьлеген яшер?не кир?к тапмыйча, ?нсез калып басып торган ты?лаучылар ягына борыла. – Й?, ничек? Безне? кия?г? тач ябышып тора. Акча т?л?п яздырса? да, шундый т?г?ллек бел?н б?я бир? алмаслар иде.

Н?рс?, кем турында с?з баруын а?ламаган ?сма, риясыз к?зл?рен апасы ягына борып, с?зсез сорау бир?: ничек инде ул кеше бер ?к вакытта озын да, кыска да, чирле д?, с?лам?т т? була алсын ди.