Белорусский дневник – 2022

Вось, яно сапраyднае багацце!

Злiткi залатыя – не раyня,

І няварта на iх грошы трацiць:

Мёртвыя яны, як цiшыня.

Вольны час без кнiгi бавiць марна.

Кажаце: «Няма чаго чытаць…»

Вы калi наведвалi кнiгарню,

Бралi y рукi кнiжку пагартаць?

І не для забавы – мне паверце! —

На пацеху часу yсiм стае.

Моц душы i асалоду сэрцу

Нам чытанне кнiг штодня дае!

«Прачытаць усе iх немагчыма…» —

Гэты хiтрык шмат каму свярбiць,

І дарма шукаеце прычыну —

Хто даy права кнiгу не любiць?

З добрай, мудрай кнiгай, як з малiтвай,

Нам лягчэй i спакайней iсцi

Па сцяжынах, часам апавiтых,

Што Ўсявышнiм дадзены y жыццi.

То часцей наведвайце кнiгарню,

Не шкадуйце грошай для душы!

Свет тады, упэyнен, лепшым стане…

…Будзе час – падумайце y цiшы.

* * *

Зямля мяняе свой убор —

Змрок ахiнае наваколле,

І на заснежанае поле

Кладзецца водблiск першых зор.

Зiма прыйшла i y Прынямонь.

Нясу мароз вячэрнi y хату,

Дзе y печцы зырка, зухавата

Гарыць, трапечацца агонь.

Цяплом напоyнены пакой,

Ён не сябруе з халаднечай —

Душа ж трывожыцца аб нечым,

Прагнаць не можа неспакой.

Няyжо ноч зноy скрадзе мой сон,

Схавае дзесьцi да свiтання,

І слухаць мне y дрымотным стане

Яе самотны патэфон?

* * *

Я сонца y зiмы не прашу:

Бракуе самой яго промняy, —

Абы не студзiла душу

І меней адбельвала скронi.

Я долi y зiмы не прашу:

Сама ледзь скрыпiць палазамi —

Адлiгай скiдае кажух

І горкiмi плача слязамi.

Я шчасця y зiмы не прашу:

Яно, яе шчасце зямное,

Кароткае, кшталт скавышу, —

Сплывае з паводкай вясною.

Прашу я зiму аб адным:

Раструшч, спапялi беззваротна,

Развей над планетай, як дым,

Карону з атрутай смяротнай.

Дзяyчыне з далёкага юнацтва

Часу небагата – толькi вечар

Падарыла нам з табой зiма.

Прамiльгнула знiчкаю сустрэча —

І нiчога ад яе няма.

Як нiчога? Памяць не здаецца! —

Ёй той сцюжны вечар дарагi,

І таму не адпускае з сэрца,

Робiць, як у танцы, з iм кругi.

Ну навошта сам сабе я хлушу?!

Успамiн аспрэчваю дарма! —

Калi шчыра, то прызнацца мушу:

Назiрала, бачыла зiма,

Як глядзеy нясмела я y бяздонне

Сiнiх азярын – вачэй тваiх,

І губамi грэy твае далонi,

Па-дзiцячы хукаючы y iх.

* * *

Душа не любiць адзiноты,

Ёй больш утульна мiж людзей,

Дзе вiр падзей, святло надзей.