Светильник жизни

Затым, забiyшы кiеyскага князя,

Уладзiмiр заняy кiеyскi прастол,

А потым, як прыняy ён праваслаyе,

З Рагнедаю ён разлучыyся зноy.

Пабудаваy ён горад для Рагнеды,

Якi назваy у гонар свайго сына,

І з тых часоy жыла y iм Рагнеда,

Якая Ізяслава нарадзiла.

4

Той Ізяслаy сапраyдным сынам быy,

Любiy ён вельмi сваю маць – Рагнеду,

Народ ён шанаваy, Радзiму ён любiy,

Душою чыстай славiyся y паy-свету.

Калi аднойчы Уладзiмiр-князь

Хацеy Рагнеду y гневе забiваць,

То Ізяслаy, узяyшы меч, ураз,

Стаy памiж iмi, стаy усiм казаць:

«За што не любiш ты маю матулю,

За што забiy ты дзеда-Рагвалода,

За што матуля зараз пакутуе,

За што трымаеш у душы трывогу?

Ты не адзiн, запомнi гэта, князь» —

Сказаyшы так, сын Ізяслаy маyчаy,

І загадаy Уладзiмiр адаслаць

Рагнеду з сынам, горад збудаваy.

Вось так народ, як вуснамi хлапчук,

Перадаваy гiсторыю нашчадкам,

Аб тым, як кроyю баранiy свiй луг,

Аб тым, як глебу баранiy ён матку.

Аб тым, як кроy на сэрцы запяклася,

Калi стаялi ворагi y нас,

І як Радзiма дужа yзнялася,

Калi яшчэ пайшоy наперад час.

Наступны слаyны князь быy Усяслаy,

Аб iм хадзiла шмат легенд, паданняy,

Казалi: быццам месяц наступаy,

А князь быy ваyкалак – нячыста зданне.

5

Князь у ваyка ператвараyся yноч,

І бегаць мог амаль па yсёй Радзiме,

Сваiм вайскам стараyся ён падмоч,

Выведваy тайны ворагаy адзiны.

Ён быy вялiкi ваявода, слаyны,

Усе ворагi баялiся яго,

Ён Полацкам валодаy паyнапраyна,

На мэце y яго было адно:

Хацеy ён дужа край свiй узвядiчыць,

Хацеy, каб не кранаy нiхто Радзiму,

Хацеy ён плошчу княства павялiчыць,

Было каб што сынам сваiм пакiнуць.

Аднойчы адбылася жорстка бiтва

Памiж вайскамi кiеyскiх князёy

І войскам Усяслава на Нямiзе,

Там горы састаyлялiся з галоy.

Але над Усяславам перамогу

Не атрымалi ворагi y той час,

Ісцi прыйшлося iм на перамову,

І там ужо, на беразе Дняпра

Яны yзялi кенязя Усяслава

І пасадзiлi y Кiеy у турму,

Яго ж вялiкая народная павага…

Народ жа ласку аказаy яму.

І вызвалiлi князя Усяслава,

І абвясцiлi князем кiеyскiм яго,

Ён перамог сваёю чыста славай,

Павагу меy народа ён свайго.

6

А каб пачуць любоy усяго народа,

Дык трэба не мячом сячы yдала,

А трэба чалавека i прыроду

Любiць i паважаць – таго нямала.