Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

Аматыдыi ейных вачэй фарбавалi iянiзаваны кiсларод зорнае скупнасьцi y сiнечу, вадарод – у зяленiва, а серу – у чырвань. На тле гэтае мазаiкi купал неба раз-пораз прарысоyвалi зьнiчкi, якiя, ведала Фойкэ, зьнiчкамi не былi. Чаго ейныя вочы не маглi, дык гэта лiць сьлёзаy. Яна толькi бясьсiльна траскатала жаваламi.

Кэрнун сядзеy зь перакрыжаванымi нагамi на траве пад Усясьветным дрэвам i таксама глядзеy на неба. Мiж ягоных разгалiстых рагоy вiлiся гадзюкi, з даyгога валосься вытыкалiся насы палёвак, на каленях зганяла сон аляня.

Вялiзны чорны ганчак, якi ляжаy праваруч ад бога, падхапiyся й падскочыy да Фойкэ, калi тая склала паблiзу дзьве пары сваiх крылцаy. Ён абнюхаy асiныя вусiкi, укрытыя пылком смакоyнiцы, i разачхаyся. Папырхаyшы, працягнуy дагляд: трохкутная галава з шырачэзным iлбом, грудзi, пярэднiя, сярэднiя й заднiя ногi, распухлае чэраyца.

Ганчак зарыкаy, напужаyшы аляня, i зьвярнуyся да бога:

– Яна там штосьцi мае.

Фойкэ спужана выгнулася й затулiла чэраyца yсiмi шасьцю канцавiнамi.

– Вядома, мае. Пусьцi яе, Мадыган. Неyзабаве адкладзе яйкi. Бачу, засталiся лiчаныя днi, цi ня так?

Фойкэ моyчкi кiyнула й наблiзiлася да Кэрнуна. Той гэстам прапанаваy сядаць да яго на каленi.

– Што прывяло цябе сюды, дачка мая блястафага?

– Я хацела задаць пытаньне.

– Мае дзецi заyжды могуць разьлiчваць на мудры адказ свайго бога.

Фойкэ памулялася.

– За што?

Кэрнун глыбака yздыхнуy i зь пяшчотаю пагладзiy асiныя крылцы.

– Яны yзялi на душу грэх антрапацэнтрызму, – бог паглядзеy на гарызонт, дзе yсё падалi й падалi зьнiчкi. У ягоным голасе чулася непадробнае шкадаваньне. – Мне не пакiнулi выбару.

– Кажаны, мурашы, дэльфiны, каты на Ануне, сьветлякi й перапёлкi на арбiтальных станцыях i y хабiтатах… Гэта тэрыяцыд.

– Антрапацыд. Вымушаная мера. Яны больш ня могуць звацца запраyднымi жывёламi. Калянiстыя на Ануне без майго нагляду пачалi мадыфiкаваць целы, наблiжаючы iх да чалавечых, а нашыя суплянэтнiкi распрацоyваюць на арбiце забароненыя генэтычныя тэхналёгii.

– Але ж мы yсе калiсьцi былi людзьмi.

Кэрнун паклаy руку на шчаку Фойкэ й павярнуy ейную галаву, каб паглядзець у фасетачныя вочы.

– Няyжо Зялёны чалавек дабраyся й да Брэкiльенскага лесу?

Ейныя вусiкi заторгалiся.

– Кажуць, глыбака yнутры мы дагэтуль засталiся людзьмi. Маyляy, людзi не павiнныя адкладваць яйкi, гадавацца y коканах, паядаць прадстаyнiкоy свайго вiду.