На дняпроўскім лузе

 – Там да вас просiцца на прыём начальнiк Глаyка…

– Вось бюракраты, дык бюракраты! Чаму б не пастаяць, як людзi, у чарзе, не yзяць талончык да yрача? Дык не ж, абавязкова яму трэба без чаргi! Хопiць! Больш нiкому нiякага патурання! Не прыму! Тым больш, што мой працоyны час даyно скончыyся i трэба бегчы на нараду да галоyнага yрача.

– Прабачце, Парфен Ягоравiч, – заявiла медсястра, – але там яшчэ рубшчык мяса з нашага гастранома чакае!

– Вось як?! Чаму ж вы раней не сказалi? Запрасiце, калi ласка, у мяне яшчэ паyгадзiны знойдзецца…

Знайшоy выйсце

Што нi кажыце, а ёсць яшчэ y нас бюракраты, грубiяны.

Мяне ж у гэтым нiхто не папракне. Хоць кiрую такой установай, што iншы даyно б з глузду з’ехаy.

Мяркуйце самi: аднаму тэлефон патрэбен без чаргi, хоць i нумароy свабодных няма, другi скардзiцца на дрэнную дастаyку карэспандэнцыi, у трэцяга радыё маyчыць. Карацей кажучы, працую начальнiкам вузла сувязi.

Працу сваю я арганiзаваy па-новаму, нiводнай скаргi не чую. Толькi зазвонiць тэлефон, як мая сакратарка Нэлачка падхоплiвае трубку:

– Сiдар Сiдаравiч яшчэ не прыйшоy…

Праз некаторы час новы званок.

Сакратарка ласкавым голасам у адказ:

– Сiдара Сiдаравiча пакуль што няма…

Зноy звоняць, зноy гучыць пяшчотны голас:

– Прабачце, калi ласка, але Сiдар Сiдаравiч выйшаy…

У тым, што менавiта так адказвае мая сакратарка, можаце не сумнявацца, бо я заyсёды пры гэтым прысутнiчаю.

Дамафон – штука патрэбная

У нас на працы зайшла нядаyна размова, цi варта yстанаyлiваць у пад’ездах дамоy дзверы з кодавымi замкамi, а y кватэрах – дамафоны.

Меркаваннi былi розныя, але yсiх пераканаy малады электрык, адзiны халасцяк у нашай брыгадзе, Слава Падбярэжскi.

– Нават не сумнявайцеся! – горача даводзiy ён. – Калi б не гэтыя самыя дзверы i дамафон, то не ведаю, што было б са мною. Вось толькi паслухайце.

Пазнаёмiyся гэта я з маладой i прыгожай кабетай, Аксанай. Муж яе – нейкi таленавiты iнжынер, з камандзiровак не вылазiць.

Ну, а я, зразумела, – ад Аксаны. І вось аднойчы толькi мы расслабiлiся, чую званок у дзверы. А справа адбывалася на сёмым паверсе. Сунуy я свае трусы ды шкарпэткi y кiшэнi, кулем вылецеy з кватэры i джыгануy на восьмы паверх. Ледзьве паспеy, бо лiфт ужо спынiyся на сёмым паверсе, дзверы расчынiлiся, i выйшаy Аксанiн муж. А калi б не было такiх дзвярэй i ён адразу дадому з’явiyся? Страшна yявiць, што было б!..

Сапраyды, дамафон – штука карысная.