Қўрқма

Бобом бориб пастки тишини уриб синдирган: “Тил ва адабиётда ўқиб, ўрисча яшаётган бўлсанг, сенга диплом ҳаром бўлсин, яна бир русча гапирсанг, тепадаги тишларингни ҳам қоқиб оламан!”

Кенжамиз шундан сўнг қайтиб ўқишга бормайди. Қишлоқда табелчи, сувчи, колхоз тугагач эса ғирт бекорчи бўлиб қолди.

Р?чади, сўкади, хотинини уради. Бобом Р±РёСЂ ўлик отамга қанча РєСѓР№СЃР°, шу тирик амакимга ҳам тенг РєСѓСЏРґРё.

Бобом ҳар қиш чилласида бир қўй сўйиб, эркак гурунг ташкил қилади.

Беш йил арпага боқилган қўйни сўйдиради. “Панжи қўй”, – дейди, “Панжи гўшт”, – дейди.

Ўрганмаган одам бу этдан кўп еса, девдай бўлса ҳам, ағдаради.

Эркак гурунгда хотин-халаж қозон-товоқдан нари юради. Барини эркаклар қилади. Бобом ҳаммани гўштга тўйдириб, сўнг ортидан тишлаб-тишлаб олади. Амакиларим сонига гап билан чўғ босиб олади.

Мардликдан гап боради, эркакликдан сўзланади, қулоққа илинмаса, уят ва аччиқ гапларга ўтилади.

Қовурдоқлар томоқда қолади.

Қорайган жойи қолмай қуйруқлаган гўшт эмас, бобомнинг гапи уларни қизитади.

Қўлдан томаётган мойни артишни ҳам, этни чайнашни ҳам билмай қолишади, бечоралар.

“Бу гўштга фақат эркак чидайди, бу гапларга ҳам”, – дейди бобом.

Мен эса яйраб куламан.

– Бу гўштни еб, хотиннинг устига сакраш мардликмас, сакраш билан иш битса, мусича дунёни сайратарди.