Қўрқма

Бу ҳақда ўйлагим келмайди унинг муқаррарлигини кеча англаб етган ўсмирдай. Миллионлаб гуноҳкорлар каби. Ҳозирча ўлимдан кўра висолга бир дақиқа яқинроқ турганга ўхшайман. Беихтиёр, сенга тўнкаб бор гуноҳимни, фақат севги ҳақида ўйлайман.

*

Бобом елкамга янги халта тақди. Каттасидан.

Ўнта қўйнинг пулини момомнинг рўмолига тугиб белга маҳкамладик.

Биз талабаликни сотиб олгани Тошкент бормоқдамиз.

Улуғ Курсдошни қора қилдик.

“Ҳа, унинг қўли ҳамма жойга етади, талабаликда ректоратга борарди, ҳозир ойни ушлаб турганларнинг бири бўлса керак!”

Бобом йўл бўйи гурунг бериб келди.

– Эллик йил олдин, бола, мен ҳам шаҳарлагандим. Энам оёғимга тирмашиб қайтармоқчи бўлди. У отамдай қарғишга ботишимдан қўрқди. Мен унга қасам ичиб шаҳарладим. Қўлимда битта тарих китоби, битта нон ва рўмолга тугилган бир килограмм хом гўшт бор эди.

– Отангиз қандай қарғиш олганди, бобо? – деди узоқ йўлга қатнайвериб ранги хира кўзлари киртайиб кетган ҳайдовчи. Унинг қорни машинада кўп ўтирганидан шишиб кетган ва ҳозир ҳам рулга тиралгудай бўлиб турарди.

– Намоз вақти бўлди, – деб яна талмовсираб гапдан қочади бобом. Ва ўтирган ерида тиловат бошлайди. Асрни адо қилгач, шомгача гапни бошқа ёққа буради.

– Каллам зўр эди, ўзим имтиҳон топшириб кирганман.

– Мен ҳам шундай қиламан.