Көмеш дага / Серебряная подкова

– У?ти РњУ™РєУ™СЂТ—У™ ярминкәсеннән шундый СѓРє чылбыр алып кайткан РёРґРµ, – РґРёРї СЃУ©Р№Р»У™Рї китте СѓР», бераз дәшми торгач. – Р­С‚ бәйләргә… С‡У©РЅРєРё СѓР» СЃТЇСЃ бауны тешләп өзә…

– Утырыгыз, Овчинников, – диде укытучы, кырт кисеп. – Без хәзер этләр турында түгел, бәлки җир үлчәү турында сүз алып барабыз.

Овчинниковның кашлары җимерелде.

– Утырыгыз! – дип кабатлады укытучы кырысрак тавыш белән. – Сәдәфләрегезгә ураган җепне алып куегыз да күңел биреп тыңлагыз.

Шуннан Корташевский бөтен класска мөрәҗәгать итте:

– Бу чылбырның ничек аталуын һәм ни өчен хезмәт итүен кем әйтеп бирер?

Кинәт иң арттагы рәттән берәү акрын гына тавыш бирде:

– Мин әйтеп карыйм әле, укытучы әфәнде.

Бу ят тавышка гимназистлар һәммәсе дә борылып карадылар. Кем булыр икән бу?

Стена буендагы эскәмиядән унике яшьлек чандыр гәүдәле, коңгырт-сары бөдрә чәчле бер малай кыюсыз гына торып басты.

Сәүдәгәр улы Митя Овчинников, аның мундирындагы көмеш сәдәфләрне һәм җиң очларындагы яшел кантны күреп, галәмәт эре кыяфәт белән:

– Түбән класстан икән. Разночинец аламасы икән, – дип кычкырып әйтеп куйды.

Корташевскийның чырае кара янып чыкты. Ул зәһәр ачулы тавыш белән:

– Овчинников, хәзер ТЇРє класстан чыгып китегез! – РґРёРї кычкырды. – Р?нспекторга барыгыз РґР° тәртип бозган өчен, иптәшегезне рәнҗеткән өчен куып чыгаруымны әйтегез.