Слоў моб

І надышоy момант, калi yсе iхнiя будучынi i мiнуyшчыны адступiлiся наyзбоч, адкрываючы перад iмi сцэну, на якой адбывалася цяпершчына, памяць у гэты момант конча выслабанiлася i зрабiлася часткай цяпершчыны.

А y цяпершчыне пачаyся прылiy. Мiльёны тон вады абрыналiся на пустэльню адусюль. І яны перасталi чакаць, яны перасталi быць сабой, увасабляючыся y цяпершчыне iншымi, iнакшымi. Цяпер яны былi чыстай радасцю – без мiнуyшчыны i будучынi, яны yбiралi прылiy усiмi порамi, сёрбаючы халодныя струменi, захлынаючыся сцюдзёнай свежасцю, што нахлынула на iх.

Яны пiлi, яны пiлi i пiлi, прагна напойваючыся i брыняючы, распускаючыся вiльготнымi мясiстымi кветкамi, прарастаючы вёрткiм ёмiстым карэннем у мокрую зямлю, пясок iхнiх душ быy даyно змыты прэч, цяпер iхнiя душы струменiлiся i цурчэлi празрыстымi ручаiнкамi, грукаталi магутнымi вадаспадамi i лiлiся вячыстымi добрымi рэкамi. Яны былi y кожным новым iмгненнi, не ведаючы больш iнакшага ад цяпершчыны.

Скончылася yсё хутка.

Вада схлынула, сышла y зямлю, нiбы яе i не было, i па пустэльнi праляцеy раз’ятраны агнявы вiхор, знову запанавала сонца, скварачы яшчэ гарачэй. Здавалася, прылiву не было зусiм.

А што сталася з iмi? Недаyвасобленыя, яны знiклi назаyсёды, жар вокамгненна выпарыy iх вадкiя душы, выкраслiyшы iх не толькi з мiнуyшчын i будучынь, але i з цяпершчыны…

Адлiy, Нехта-хiтры гучна рыгнуy i зашпiлiy прарэх. Яшчэ каторы час Ён стаяy, бессэнсоyна вылупiyшы вочы на сухую далiну перад сабою, потым сербануy з пляшкi i, п’яна хiстаючыся, паволi падыбаy кудысьцi прэч, за нябесную цвердзь.

marine

у маiм нутры

мора

там тоне караблiк

я больш не yратую

нiкога

Каралi

Яна давала y яго нырца. Два, тры, чатыры разы на дзень.

– Плюх-шабулдых!

– Плюх-шабулдых!

“Салдацiкам”, спiнай наперад, куляючыся, з разбегу, з месца, звiваючыся – давала нырца y ягоныя вады, заyзята свiдруючы ягоныя глыбiнi.

Яна была гладкая i адважная, яе рухi былi вывераныя, так – гладкая, смелая i трапная.

Там, пад вадой, у ягонай тоyшчы, яна шторазу iмкнулася сягнуць дна.

Спярша y яе нiчога не выходзiла. Ягонае дно глыбока-глыбока. Ён выштурхваy яе на па паверхню, выганяy, выцiскаy яе з сябе. А яна – знову, толькi згусала кроy з вушэй – давала нырца, раз за разам.

– Ну што ж яна, нашто яна так! – думаy ён, – Хай бы плавала, проста плавала, я ж не супраць, але на дно не пушчу, iх нельга на дно.