Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

Агар зарурат туғилса, мен Норфолкдаги уйингизга ташриф қилишга доим тайёрман.

Шу учрашувдан сўнг Шерлок Холмс тез-тез чуқур хаёлга толадиган бўлиб қолди. У ўша бир варақ қоғозни ҳамёнидан олиб, ундаги аломат қиёфаларга узоқ вақт тикилиб ўтирарди. Бу ҳол икки ҳафта давом этди.

Фақат шундан кейингина у яна ўша воқеа ҳақида гап очди. Отланиб энди кетмоқчи бўлиб турган эдим, бирдан Холмс:

– Уйда қолсангиз яхши бўларди, Уотсон, – деб мени тўхтатди.

– Нега?

– Негаки, бугун эрталаб Хилтон Кьюбиттдан телеграмма олдим. Бизга раққос одамчалар сурати билан мурожаат қилган Хилтон Кьюбитт эсингиздами? У Лондонга соат биру йигирмада етиб келиши керак.

Ҳадемай шу ерда бўлади. Телеграммадан маълум бўлишича, жуда муҳим янгиликлар бор.

Биз Хилтонни кўп кутмадик: норфолклик заминдор поезддан туша солиб тўғри бизникига шамолдек елиб келипти.

У жуда ташвишли, дилсиёҳ кўринарди. Кўзлари маъюс боқар, пешонасида ажинлар пайдо бўлган эди.

– Бу воқеа асабимни ишдан чиқарди, мистер Холмс, – деди Сѓ Р±РµТіРѕР» РєСѓСЂСЃРёРіР° чўкаркан. – Қандайдир мавҳум, кўринмас одамлар чор атрофдан ўраб олиб, сени тўрга илинтирмоқчи бўлаётганини ТіРёСЃ этиш жуда ҳам ёмон бўларкан, Р±Сѓ ҳам баҳарнави-СЏ, аммо хотинимнинг муттасил изтироб чекаётганини, РєСѓРЅ сайин СѓРјСЂРё хазон бўлаётганини кўришга ҳеч тоқатим қолмади! Р?лси РєСћР· СћРЅРіРёРјРґР° ўлиб боряпти.