Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

– Агар менга яқинлашсангиз, бу ердан ҳозироқ чиқиб кетишингизни сўрайман.

– Нега ахир?

– Чунки мен шуни истайман. Нима, шунинг ўзи сизга кифоя қилмайдими?

Миссис Хадсон ҳақ гапни айтган экан. Дарҳақиқат, уни қаттиққўллик тарк этмаган, аммо кўриниши анча аянчли эди.

– Ахир мен сизга ёрдам бермоқчиман-ку, – дедим унга.

– Тўғри. Агар ёрдам бермоқчи бўлсангиз, буюрган ишни қилинг.

– Яхши, Холмс.

Шундан сўнг у сал юмшаган бўлиб:

– Мендан жаҳлингиз чиқмаяптими? – деб бўғиқ овозда сўради.

Бечора! Ахир, шу аҳволда ётса-ю, мен қандай қилиб ундан ранжишим мумкин!

– Бу сизнинг манфаатингиз учун, – деди у яна ўша бўғиқ овозда.

– Менинг манфаатим учун?!

– Менга нима бўлганини яхши биламан. Бу касалликнинг Ватани – Суматра. Голландлар бу ҳақда биздан кўпроқ билишади, аммо улар ҳам уни кам ўрганишган.

Лекин бу касаллик давосиз ва жуда юқумлилиги сўзсиз, аниқ ва равшан.

Мени гўё нарига итараётгандек унинг узун қўллари безовта қалтирар, титраб гапирарди.

– Уотсон, қўл тегса юқади, фақат қўл тегса! Шунинг учун мендан нарироқда турсангиз, аминманки ҳаммаси яхши бўлади!

– Вой Худойим, Холмс! Наҳотки бу касал юқади, деб ўзини четга оладиган одам бўлсам.

Бегона бўлган тақдирда ҳам мен томошабин бўла олмайман. Шундай экан, бурчимни адо этиб, сиздек қадрдон дўстимни даволаш учун менга ҳеч нарса тўсқинлик қилолмайди.