Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

– Уотсон, нарсаларимга бировнинг текканини ёмон кўраман. Ахир сиз буни яхши биласиз-ку. Нимага ҳадеб юраверасиз, бунга чидолмайман. Врач бўлатуриб беморни жинни қилиб қўйишингиз ҳеч гап эмас! Оромимни бузмай тинч ўтиринг.

Бу воқеа менга ҳаддан ташқари оғир таъсир қилди.

Холмсга мансуб бўлмаган қизиққонлик, сабабсиз ҳайқириш, унинг асаби қанчалик бўшашиб кетганидан далолат берарди. Шундай ақл эгасининг бу ҳолатга тушганини кўриш қандай даҳшатли-а?.. Энг тушкун хаёллар билан айтилган муддат келгунча стулда михлангандек жим ўтирдим. Холмс ҳам соатини кузатиб турган бўлса керак. Чунки соат роппа-роса олти бўлиши билан яна ўша ҳаяжонли титроқ овозда гап бошлади.

– Уотсон, ёнингизда майда пул борми? – деб сўради.

– Ҳа, бор.

– Кумушми?

– Ҳа, етарлича.

– Ярим кронликдан қанча?

– Бешта.

– Кам, жуда кам! – деб хитоб қилди. – Афсус! Шундай бўлса ҳам сиз ҳамма майдангизни соат чўнтагингизга солиб қўйинг, қолган пулларни шимингизни чап чўнтагига жойланг. Худди шундай. Раҳмат! Бу мувозанатингизни сақлайди.

Бу гап яққол эсдан оғишнинг ўзи эди. У сесканиб, ё йўталди, ё йиғлади.

– Энди, Уотсон, газни С‘Т›РёРЅРі. Р?лтимос қиламан, жуда ҳам эҳтиёт бўлиб, газни фақат ярмигача очинг. Р–СѓРґР° яхши, раҳмат. Йўқ, Р№СћТ› пардани ёпманг.