Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

Сиз уни албатта ўз хоҳиши билан келишга кўндиринг. Ўзингиз эса ундан сал олдинроқ келинг. У билан бирга келмаслик учун бирон важ топинг. Уотсон, унутманг ва менга панд бериб қўйманг. Ахир сиз менга ҳеч қачон панд бермагансиз-ку… Қандайдир табиий кучлар чиғаноқларнинг кўпайиб кетишига йўл қўйишмаётгани шубҳасиз.

Биз, Уотсон, сиз билан бор имкониятни ишга солдик. Наҳотки, бутун олам чиғаноқлар билан тўлиб кетса? Йўқ, йўқ, бу даҳшат-ку… Унга таассуротингизни иложи борича батафсил айтиб беринг.

Мен ёш боладек валдираётган, лекин жуда ҳам доно одамнинг сиймосини олиб кетдим.

Менга калитни берганда бирданига миямга, Холмс хонани ичидан қулфлаб олмаслиги учун уни ёнимда олиб кетаман, деган фикр келди. Миссис Хадсон йиғлаганча мени йўлакда кутиб турган экан. Кета туриб Холмснинг ингичка, баланд овозда бир бемаъни ашулани айтаётганини эшитдим.

Кўчада файтон тўхтатаётганимда туман орасидан қора шарпа яқинлашди.

– Мистер Холмснинг соғлиқлари қалай? – деб сўради ҳалиги шарпа.

Бу Скотленд Ярд[15 - Скотленд-Ярд – Лондон полициячиларининг бошқармаси.] даги гражданча кийиниб олган эски танишим инспектор Мортон эди.

– Жуда ёмон, – дедим унга.

У менга ғалати қараш қилди. Агар ишонганимда, эшик тепасидаги деразадан тушиб турган ёруғликда унинг юзида қониқишни сездим, дердим.

– Ҳа, бу ҳақда эшитгандим, – деди у.