Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

– Бундан осони борми, – ҳайрон бўлганимни кўриб Шерлок Холмс мийиғида кулиб қўйди. – Шу қадар жўнки, тушунтириб ўтиришнинг ҳожати йўқ. Лекин шу мисолда сизга кузата билиш қобилияти билан хулоса чиқара билиш салоҳияти ўртасидаги фарқни кўрсатиб беришим мумкин эди. Кузатувлар шуни кўрсатдики, ботинкангизнинг тагчармига қизғиш лой ёпишган.

Уигмор-стритдаги почтанинг олдида худди ўша пайтда ер қазишаётганди. Ҳаммаёқ қазиб ташланганидан почтага лойни босмасдан кириб бўлмасди. У ерларнинг тупроғи ўзига хос, қизғиш рангда, яқин атрофда бунақа тупроқ учрамайди. Кузатувлар натижаси шундай бўлди. Қолганларини мантиқий хулоса қилдим.

– Хўш, телеграмма жўнатганимни қаёқдан билдингиз?

– Буям жуда осон. Эрталаб ҳеч қандай хат ёзмаганингиз менга маълум эди-да, ахир, эрталаб анчагача рўпарангизда ўтирдим. Столингизнинг очиқ тортмасида бир даста почта откриткаси билан бир варақ маркага кўзим тушди.

Хўш, почтага телеграмма жўнатиш учун бормасангиз, яна нима мақсадда боришингиз мумкин? Ортиқча, ўринсиз нарсаларни олиб ташласангиз, биргина фактнинг ўзи қолади, худди ўша факт ҳақиқатдир.

– Чинданам, ҳаммаси жўнгина-я, – дедим бир зум жим турганимдан кейин. – Лекин, ўзингиз ҳам сезиб турибсизки, бу жуда оддий, жўн воқеа. Хиралигимни кечирасиз-у, лекин услубингизни оғир бир синовдан ўтказишни истардим.

– Жуда хурсанд бўлардим.