Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

Бу ерда ҳам яққол кўзга ташланадиган аниқ из йўқ, аммо ўтлар топталган эди – демак, кимдир юриб ўтган. Бу фақат қотилнинг изи бўлиши мумкин: боғбон ҳам, бошқа ҳамма уй хизматчилари ҳам эрталаб бу ердан юрмаган, ёмғир эса кечаси ёққанди.

– Сабр қилинг, – деб унинг сўзини бўлди Холмс.

– Бу хиёбон қаёққа олиб боради?

– Тош кўчага.

– Тош кўчага чиқиб олиш учун бу йўлдан қанча юриш мумкин?

– Тахминан юз ярд.

– Ҳеч бўлмаса дарвоза олдидаги йўлкада из қолган бўлиши керак деб фараз қилайлик. Ўша изни албатта пайқаган бўлармидингиз?

– Афсуски, дарвоза яқинидаги йўлкада ғишт ётқизилган.

– Хўш, катта йўлда-чи?

– Катта йўлда ҳам ҳеч қандай из учратмадим. Йўлда ёмғир суви ҳалқоб бўлиб ётипти.

– Ана холос! Айтинг-чи, майса устидаги оёқ изи уй томонга юрганми ё аксинчами?

– Буни айта олмайман.

Р?злар аниқ эмас.

– Р?злар катта РѕС‘Т›РЅРёРєРёРјРёРґРё С‘ кичкина РѕС‘Т›РЅРёРєРёРјРёРґРё?

– Буни ҳам аниқ айта олмайман.

Холмс «аттанг» дегандек тилини тақиллатиб қўйди. Чеҳрасидан ранжигани сезилиб турарди.

– Ёмғир ҳамон шаррос қуйяпти, шамол ҳам тингани йўқ, – деди у.

– Бу изларни изоҳлаш кўҳна қўлёзмаларни кашфи рамз қилишдан ҳам мушкулроқ бўлиши мумкин! Ҳай, иложимиз қанча! Шундай қилиб, Хопкинс, сиз бу ишда фақат бир нарсани: ҳеч нима топа олмаганингизни аниқлагансиз.