Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

У билан беш дақиқача суҳбатлашамиз, зора биронта янгилик эшитсак.

Мен Холмс хушмуомалалиги билан аёллар эътиборини қозона олиши ҳақида илгари айтиб ўтган эдим. Ҳозир ҳам улар орадан икки дақиқа вақт ўтар-ўтмас худди кўп йиллардан бери таниш одамлардек чақчақлашиб кетишди.

– Ҳа, мистер Холмс, ҳақ гапни айтдингиз, сэр.

Профессор жуда кўп чекади. Кун бўйи, баъзида кечаси билан сурункасига тутатиб чиқади, сэр. Эрталаблари хонасига кирсанг борми, нақ ҳақиқий Лондон тумани дейсан, сэр. Раҳматли мистер Смит ҳам чекарди, лекин профессорчалик кўп чекмасди. Энди профессорнинг соғлиғига келсак, бу кашандаликдан тузалаётганиниям, ёмонлашаётганиниям билмайман.

– Ҳар ҳолда, бунақа чекишда иштаҳаси бўғилса керак дейман, а?

– Мен ундай деёлмайман, сэр.

– Профессор жуда кам овқат еса керак-а?

– Гоҳ ундоқ, гоҳ бундоқ, сэр.

– Онт ичиб айтаманки, бугун у нонушта қилмаган бўлиши керак. Бунақа чекишда у ҳали иккинчи нонуштадан ҳам воз кечади.

– Янглишдингиз, СЃСЌСЂ. Аксинча, Р±СѓРіСѓРЅ эрталаб Сѓ жуда РєСћРї овқат еди. Р?лгари бунчалик тўйиб нонушта қилганини эслолмайман. Бугунги иккинчи нонуштага бўлса, ошпичоқ билан СѓСЂРёР± юмшатиб қовурилган гўшт Р±СѓСЋСЂРґРё.

Эшитиб ҳайрон қолдим, чунки мен кеча ерда чўзилиб ётган бечора мистер Смитнинг жасадини кўрганимдан бери, овқат деса кўнглим айнийдиган бўлиб қолди. Лекин одам одамга ўхшамас экан.