Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

Шундан бери хотиним паришон бўлиб қолди, кўзларида ҳамиша даҳшат кўраман. Шунинг учун ҳам сизга хат ёзиб, ҳалиги варақни илова қилиб юборган эдим, мистер Холмс. Полицияга мурожаат эта олмасдим, чунки у ерда албатта мазах қилиб кулишган бўларди, лекин сиз менга йўл-йўриқ кўрсатишингиз мумкин.

Мен бадавлат одам эмасман, аммо агар хотинимга бирор фалокат таҳдид солаётган бўлса, уни ҳимоя қилиш учун, бутун бойлигимни охирги тийинигача сарфлашга тайёрман.

Бу кўҳна Англия фуқароси соддадил, истараси иссиқ, йирик кўзлари кўм-кўк, дили пок, қувликни билмайдиган ростгўй, ҳалол одам эди.

У хотинини севар, унга ишонарди. Холмс унинг ҳикоясини зўр эътибор билан тинглади, кейин ўйга толиб узоқ вақт жим қолди.

– Мистер Кьюбитт, – деди у ниҳоят, – биринчи навбатда сиз тўғридан-тўғри хотинингизга мурожаат этсангиз-у, сирингни мендан яширма, деб илтимос қилсангиз тўғри бўлмасмиди?

Хилтон Кьюбитт каттакон бошини чайқади:

– Сўз берганман, сўзимнинг устидан чиқишим керак, мистер Холмс.

Р?лсининг ихтиёри СћР·РёРґР°: хоҳласа СЃРёСЂРёРЅРё менга шундоқ ҳам айтаверади, хоҳламаса, СѓРЅРё мажбур қилмайман. Лекин ҳамма гапни синчковлик билан СћР·РёРј билиб олишим ҳам РјСѓРјРєРёРЅ-РєСѓ, демак, мен ана шу ҳуқуқимдан фойдаланмоқчиман.

– Ундай бўлса, сизга бажонидил ёрдам бераман. Айтинг-чи, яқин атрофингизда биронта бегона одам пайдо бўлмадими?

– Йўқ.