Сөнбес сезім

Осы мерей тойда Н?рил? апайымызды? К?лт?й деген ?ызметтес бол?ан ??рбысы отыр екен, с?здi сол кiсiге бергiм келiп т?р. К?не, ?з тiлегi?iздi айтып, артынан ?н шыр?атарсыз!

– Айналайын асаба, тiлегiмдi айтайын, бiра? ?н шыр?амаймын – дедi де, жымиып К?лт?й орнынан т?рды, – ?ншi мына Д?ри?а, тамылжытып сол шыр?асын. Ал ендi мына той?а келетiн болса?, той деген тамаша ?тiп жатыр. Кезiнде Н?рил? екеумiз бiр мекемеде ?ызмет ат?арды?. Н?рил? ?зiнi? адалды?ымен, а?ылдылы?ымен, к?регендiгiмен ?жымымызда ?те сыйлы болды.

Шешiлмей жат?ан м?селе болса осы Н?рил??а ж?гiнетiнбiз. Ол ?шiн шешiлмейтiн еш?андай м?селе жо?, б?рiн жiлiктеп, орын-орнына ?ойып, т?сiндiрiп беретiн. Ендi мiне б?гiн Алпыс?а толып, мерей тойын тойлатып отыр. Н?рил?, ту?ан к?нi? ??тты болып, е? бастысы денi? сау болсын. Аллам бойы?а ?уат берiп, балалары?ны? ?ызы?ына тоймай ж?ре бер. ??дай?а т?уба, немере с?йдi?, ендi ш?бере, немене, ш?пшiме с?й. Б?гiн мiне алпыс?а толса? та?ы алпыс жаса деп тiлеймiн. Сол тойы?да осылайша б?рiмiз тойлатып, ?ндетiп отырайы?…

?рi ?арай К?лт?йдi? не айтып т?р?анын Медет а?са?ал естiген жо?.

Ол кiсi ?зiмен ?зi болып, ж?регi тулап, бей-жай болып отыр. «Мiне осы дауыс, менi? К?лт?йiмнi? дауысы. Мен ?алайша бiрден танымадым екен? Ол менi таныма?ан?а ??сайды. ?айдан танысын, менi? о?ан бала кезiмнен ?ашы? бол?анымды ол бiлмейдi де ?ой. Мен о?ан сырттай ?ашы? едiм. Ол десе iшкен асымды жерге ?оятынмын, о?ан ешкiмдi жа?ындатпайтынмын. Осы балалы? ал?аш?ы ма?аббатым ?мiр бойы ж?регiмде са?талып келдi. Ж?регiмнi? бiр б?рышынан орын алып «мен м?ндамын» деп, л?пiлдеп т?р?андай едi. Ол кезде он ?ш, он т?рттегi боз баламын. К?лт?йларды? ?йлерiнi? ма?ында ?лкен ?ой тас жатушы едi. Сол ?ой тасты? ?стiнде шошайып, «кеудесiнде ?ызыл к?жекейi бар, шашын екiге б?лiп б?рымдарына шолпы та??ан ?ыз, шолпыларын сы??ырлатып ?ашан ?йiнен шы?ар екен, бiр к?рiп ?алсам-ау,» – деп отыратынмын. Бiр к?ндерi: «осы бала ?ашан к?рсем де осы жерде отырады, анау ?ызыл жейде киген баланы айтамын, не ?ылса да бiреудi к?тiп отыр-ау, ?,» – деп К?лт?йдi? апасыны? айтып жат?анын естiп ?алдым. «Ол балада не шаруа? бар, отыра берсiн, одан да?ы дастарханы?ды жай, мал да келетiн уа?ыт болды,» – деген К?лт?йдi? атасыны? дауысын естiдiм. Ол кезе?де балалар ?келерiн «ата», аналарын «т?те» деушi едi. «Ендi мiне, сол К?лт?йiм, ?олым жетпеген менi? арманым, алдымда, той иесiне тiлектерiн айтып, а?ынан жарылып т?р.» – Медет а?са?ал осылайша ойланып, тол?ып отырды.