Япон зобити

У ерда ҳазил-ҳузулга мойиллигингизни тезда сўндиришади, шунингдек, сизга хайрихоҳ айримлардаги кулиш истагини ҳам, – Абрам Гоц шундай дея ҳарбий мутахассисга кўз қирини ташлади, сўнгра яна япон офицерига тикилди. – Майли, ҳозирча бўшсиз, ўз ишингиз билан шуғулланишингиз мумкин. Биз кенгашиб кўрамиз ва сизга қароримизни етказамиз.

Ҳа, айтмоқчи, шошмай туринг. Бу ердаги Архангельскда турган полкка ким қўмондонлик қилган?

– Майор Сэкигути, – жавоб берди поручик.

– Мана Р±Сѓ ёлғон, – Абрам Гоцнинг СЋР·Рё ғолибона табассумдан ёришиб кетди. – Полковник Р?СЃРёРєСѓСЂР° қўмондонлик қилган.

Полкда нечта пулемёт бор эди?

– Тўртта.

– Яна ёлғон. Сизларда пулемёт ротаси мавжуд бўлган.

– Ўзингиз яхши биларкансиз, нега мендан сўраяпсиз?

– Текшириб кўрмоқчи бўлдим, – Абрам Гоц тантана қила бошлади. – Нечта аскар ва офицер бор эди?

– Бунақа саволларга жавоб бермайман, – қатъий деди Ютаро Тода.

– Ҳали жавоб берасиз, жаноб поручик. Бу ерда эмас, бошқа жойда. Шунақа гапириб берасизки, ўзлари тўхтатишларига тўғри келади.

* * *

Кечқурун Абрам Гоц поморлар кенгашида нутқ сўзлади.

– Биз япон офицери билан суҳбат ўтказдик ва ишонч ҳосил қилдикки, у кўринганидек оддий эмасга ўхшайди, – комиссия раиси қатъий эди, унинг овози борган сари жаранглай бошлади.

– Афсуски, бизда у билан жиддийроқ шуғулланиш имкони йўқ, майли, бу бошқа органлар ваколатига киради.