Япон зобити

Нима учун бундай қилинаётганини поручик тушунмади. Хулласи калом, турмахонадан поручикда қолган илк таассурот – бўғиқ жимжитлик, саноқсиз лампаларнинг ғира-шира ёруғлиги ва димоққа бирдан уриладиган хлорнинг ўткир ҳиди бўлди.

Йўлаклар бўйлаб юраверишганидан Ютаро ҳар қандай мўлжални йўқотди.

Эндиликда у пастки қаватдами, ер остидаги қаватдами ёки том тагидами – англайдиган аҳволда эмасди.

– Етиб қолдикми? – сўради у ниҳоят тоқатсизланиб.

– Гаплашилмасин! – тўнғиллади орқадан келаётган назоратчи ва унинг елкасига туртиб қўйди.

Юриш ноқулай эди, кенг шиппаклар баъзида оёқда турмай тушиб қолар, улар буюрганидек бир-бирига чалкаштириб бош орқасига қўйилган қўллари ноқулай ҳолатдан қотиб қолганди.

Бу ҳам етмагандек, йўлаклардан бирида қандайдир бир назоратчини кутиб, узоқ туриб қолишди. Олдинда кетаётган назоратчи ўзича шивирлаб сўкиниб, уни йўлак бўйлаб қидираркан, охири мудраб ётган шеригини узоқдаги хоначадан зўрға топди.

– Ухлаганинг ухлаган, ҳе ўша онангни… – сўкинди кейин.

– Бунақа маҳалда меҳмон келишини туш кўрибманми?.. – минғирлади шериги.

Улар рўйхатни текшириб, ўзларича нималарнидир баҳслашишди.

– Кел, уни 325-га тиқамиз, ўша ер сал бўшроққа ўхшовди, – қарор қилди олиб келган назоратчи, кейин норози оҳангда нолиди: – Қачон тугаркин бу, ОГПУчилар уларни олиб келгани-келган, тез орада йўлакларда сақласак керак.