Япон зобити

– Хўш, хўш, чақиринглар-чи!

Ҳамманинг диққат-марказига тушиб қолган Кондратий ўзини муҳим шахсдек ҳис эта бошлади.

– Ундан япончалаб сўра-чи: ким у, топшириғи нима? – буйруқ берди партизан бўлинмаси бошлиғи.

Кондратий япончага ўхшаш бир-иккита сўз айтиб кўрди, лекин иборалар бутунлай бошқача талаффуз қилингани учун Ютаро Тода ҳеч вақони тушунмади.

У елкасини қисди-да, ҳали етилиб улгурмаган таржимондан юзини терс ўгирди.

– Бу японмасдир, балки? – қайсарлик қилди Кондратий ўз обрўсини туширгиси келмай. – Уларда ҳар хил миллатлар тўлиб ётибди.

Парфёнов афсусланганнамо бош чайқади.

– Сенинг таржимонлигинг, Кондратий, худди этикдан ясалган миномётга ўхшайди. Ҳмм, тушунарли, “тил” овимиз бароридан келмабди. Ундан умидимиз катта эди. Энди уни нима қиламиз?

– Овора бўлиб ўтирамизми?.

. Албатта, улар бизникиларга раҳм қилмайди. Қўлимизни боғлайди, холос… – ғовур-ғувур қилди партизанлар.

– Тўғри айтасиз, – рози бўлди Савелий, – отиб ташлансин.

Баржа палубасига чиқишди. Шамол эсар, кун совуқ эди, кема қаттиқ чайқаларди. Осмонда эса давомли ёмғирни ваъда қилаётган пастки қисми қорамтир булутлар сузарди.

Баҳор ҳавоси ўзгарувчан эди.

Поручикни баржанинг учи томонга турғизиб қўйишди. У беихтиёр пастга қаради. Баржа баъзан ёнбоши билан нариги кемага урилар, баъзан эса нари суриларди.