Окна / Тәрәзәләр

– Менә, Барый җаным, – дип башлап китә Разия апа,  – унбишенче шәлем, күгәргән шарикларыңны тәгәрәтеп, күпме акча җыйганымны чутлап чыгар, син башлы бит, карт шайтан, кайчан аласың син мине? Менә алдым, менә артым, – дип, Барый абый янында бөтерелә, өстәл тирәли, кием күрсәтүчеләр кебек, бер уйнаклап килә.

– Кит аннан, җүләр тәре, – ди Барый абый, – кызың бар бит синең.

– Кияүгә бирәбез аны. Бүрек атсаң егылмый инде ул хәзер. Бабай булып, сыйланып кына йөрерсең, җаныкаем. Түрдә көзге урынына гына утыртам да мин сине күзеңә карап кына торам.

Соң, җаным, – дип, Барый абыйга сырпалана Разия апа, – мин бит кызлардан да артык. Мине ярсаң, өч кыз чыга. Аннан мине алсаң, түшәк-ястык та кирәк түгел. Мин түшәк тә, ястык та, юрган да…

Көлә башласа туктый алмый торган Вәккас абый шаркылдый:

– Акча чыгымы да булмый икән, ал, Барый абый, ал, – ди ул.

– Урманда локомотивта эшләвемне дә ташлыйм, гел сине тәрбияләп кенә яшим. Саргайтма, ябыгып бетәм бит инде, – дип тезә Разия апа.

– Үләм! – ди Барый абый. – Хөснурыйның ишегенә көчкә сыясың бит, чак чуртан.

Уен дәвам итә. Берзаман Барый абый:

– Встать! – дип кычкырып, буш та буш белән кәҗә калдыра.

У?РЅРё С‡У™Р№ китерә. Барый абый:

– Тукта, Хөснурый, суынсын әле, – дип, чәен кырыйга алып куя.

Вәккас абый, Барый абый күрмәгәндә, ул чәйне алып эчә. Бераз торгач, Барый абый чәйгә үрелә.