Умидли дунё ёки «Панднома»

Онт ичибсан гўёким аҳди ҳуснингда бегим,

Қилмагайсан бир жароҳатлик кўнгил даромонини.

Бу жамоли юзу кўз ким сенда бордур англади,

Ким тан ичра қўймагайсан ҳеч ошиқ жононини.

Р?С€ учун ошиқни тангри ярлақаб ҳеч сўрмагай,

Ким яратмиш кўзу қошу гамзаи фаттонини,

Раҳм эмасдир ул ки кўз ёш Етти ошиқ оҳидин.

Ғамзанинг тогини сув бердики тўккан қонини,

Не кетурдинг десалар маҳшарда Лутфий дунёдин,

Кўргузай багримдаги пайконини ’’.

(“Девони Лутфий” дан)

Оталарим онажонларим ҳам кетдилар,

Азизам, мунисгинам, ҳам нурийдийдам ҳам кетти.

Жаҳон ичра ҳамроҳим илдам кетти мен крлдим,

Мозори лолазор ўлгай тўкилган цон ёшимдан,

Садоцат бобида дардингга ҳамдам кетди мен цолдим.

Қадрдон дўстларим Аҳмаджон ва Абдунажим,

Р?зидан цолмайин деб укам шогирдим Рахмонбек ҳам кетди.

Ўлимдан цўрцмайин, ҳацицатни шиор айлай,

Ўз мардона сўзида турган бардам Ўткир ҳам кетди.

“Р?шон менга, мени акам деб Р±РёР» ”деб такрор-такрор айтиб,

Ўз сўзида маҳкам турган Шокир акам кетди.

Фалак бедодлигим кимга айтиб кимга йиглайман энди,

Дегайман Раҳмонберди мотам ҳар дам кетди.

Шумцадам юрмаган бирор макон йўц,

Ранжу озор чекмайўтган ҳеч жон йўц

Жуфтингнинг айбини кўчага ёйма,

Сен унга либоссан у сенга либос.

Ўзингдан паст билма фацир инсонни

Балки кучлироцдир сендан унинг ийлюни

(муаллиф Р,К.).

Эй тангрим, оталарим-оналаримни олдинг.