УМР КИТОБИ 3-жилд

Кимга жондай азизмас она бўлиб туққан ер,

Онам деса, Маҳмудни бир сўзидан уққан ер,

Кўксига гул чечагин тумор қилиб такқан ер,

Етти эмас, етмиш минг авлодимга Ватансан,

Бағрингда ётар бўлсам, сен ёдимга Ватансан.

СЎЗДАГР? ГУЛ

Эшитганин етказар шоир,

Осмонлардан олиб ёзмайди.

Битиклари дардидан ноил,

Деманг, қоғоз осон қорайди.

Ташбеҳлари дилин туҳфаси,

Томирига тиқилган қони.

Бўлса бўлсин кимнинг шубҳаси,

Ҳар битта сўз жигари, жони.

Мумкин кўкда илҳом париси,

Лекин унинг товони ерда.

Шоирларнинг бўлмас қариси,

То ўлгунча яшайди қўрда.

Гўзал сўзлар шунчаки келмас,

Жон пардасин тилиб чиқади.

Тани бошқа дард недир билмас,

У юракни юлиб чиқади.

Шоирларнинг паноҳи Худо,

Ташбеҳларни тутгувчи Ўзи.

Кимда зарра гумон бор – илло,

Очилмайди абад қалб кўзи.

Албат шоир сўзин султони,

Лек Ҳақ қули, элнинг булбули.

У – Ватаннинг, миллатнинг шони –

Бу дунёнинг сўздаги гули.

РђР–РђР‘

Тасанно дейман-да, Ҳақнинг дидига,

Туман соя солмас гулнинг ҳидига.

Дунё дунё экан, гоҳо чидайсан,

Хазонлар таратган тутун дудига.

Асли гўзалликка яралган очун,

Ер гўзал, осмонга сиғмайди лочин.

Турфа гуллар бўйин ифоридан маст,

Капалаклар яйраб яшайди бир кун.

Оллоҳ қудратининг тимсоли – олам,

Оллоҳ ҳикматининг висоли – одам.