УМР КИТОБИ 3-жилд

Р­РЎРљР? РЃР›Т’РћРќ

Қаршингда турибди янги ҳақиқат,

Р?зингдан келади СЌСЃРєРё ёлғон ҳам.

Эҳ, улардан қочиб бўлмайди фақат,

Ахир ўзимиз-ку, берган-олғон ҳам.

Кўксингда юз очган виждон ойнаси,

Дунё кирларидан кўп хира тортган.

Кўнгил янги ҳақиқатнинг ташнаси,

Эски ёлғонларнинг қуёши ботган.

Умид чиройидан таралган ёғду,

Ростнинг рухсорида ял-ял ёнади.

Унутма, ёлғон бу – шайтоний жоду,

Одам ундан тонса, олам тонади.

РђТљР› Р–РђРќР“Р?

Яшаш – кураш, Яратган билар,

Майдон кимни кимга тенглади.

Мардлар жангда ғалаба қилар,

Оқил эса жангсиз енгади.

Ҳикматлар кўп қадимдан қолган,

Одамизод тинчлик хумори.

Р?РЅСЃРѕРЅ толса, урушдан толган,

Ақл жанги – тинчлик тумори.

РўРђР Р?РҐ

Азамат Зиёга

Мен кўнглим тубида бир тилак кўрдим,

Ўтмиш кўзгусида келажак кўрдим.

Ўтмишига мудом тош отганларни,

Бошдаги қуёшин ботажак кўрдим.

Тарих остонангга тўкилган дарддир,

Тарих чок-чокидан сўкилган дарддир.

Бегонапарварлар ичингда бўлса,

Тарих ўзлигидан ўкинган дарддир.

Тарихнинг тошидир миллат золими,

Тарихнинг тумори миллат олими.

Шукрким, ўзбекнинг улуғлари кўп,

Ҳеч ким кўролмади Алпнинг “дол”ини.

Р“Р?РќРђ ТЕРСР?Рќ

Ким кўролмас ўз-ўзини,

Кўр қилгандир қалб кўзини.

Яна унинг фожиаси

Р?брати Р№СћТ› Р±РёСЂ СЃСћР·РёРЅРёРЅРі.