УМР КИТОБИ 3-жилд

Юлдузлар узоқда, етмайсиз, аниқ,

Чунки қалбингизда осмонингиз йўқ,

***

Тўлқин-тўлқин дарёлар,

РўСћР»Т›РёРЅРёРґР° РѕТіРёРј Р±РѕСЂ.

Ўртамизда риёлар,

Менинг не гуноҳим бор?

***

Қошларингда камон, ёй кўрдим,

Ёноғингда ёнар ой кўрдим,

Мен ўзимни бир гадой кўрдим,

Бир бўса бер кулгуларингдан.

***

Отанг обрўсига кўксингни кериб,

Юрсанг ҳар юлдузни бенарвон уриб,

Ногоҳ қоқилсангу кетмасанг туриб,

Марднинг боласиман, деганинг бекор.

***

Ҳар дарёнинг боши бор,

Ҳар кўзнинг ўз ёши бор,

Ҳам табибман, ҳам бемор,

Мендан мени сўрама.

Албатта, шоир ижодининг гултожи бўлган бундай гўзал мисраларни яна кўплаб келтириш мумкин.

Шу маънода, Ўзбекистон Қаҳрамони, халқ шоири Абдулла Орипов: “Маҳмуд Тоир шеърларида жилғалар рақсга тушиб, тошлар қўшиқ айтади”, деганида юз бора ҳақ эди. Чиндан ҳам, шоир ижодига хос инжа хусусиятлардан бири ҳам шу: унинг асарларида гиёҳлар, тоғу тошлар, жилғаю ирмоқлар китобхон кўз ўнгида табиатнинг тил-забонсиз, жонсиз унсурлари эмас, балки тирик мавжудотлар, жонли образлар сифатида намоён бўлади.

Ярим асрдан зиёд давом этган қизғин ва самарали ижодий фаолияти мобайнида шоир “Огоҳ бўл, дунё!”, “Янги Тошкентнома”, “Ошиқ оҳи”, “Оқиб кетган армонлар”, “Отамнинг ўкинчи” каби салмоқли достонлар, туркум сафарномалар яратди.