ЯХШИЛИК ҲАММАГА ЯРАШАДИ 4-жилд

Ўғлону қизларинг шоним деб тутгай,

Қандоқ яшай сени бошимда тутмай,

Нечун қувонмайин, нечун фахр этмай?

Эй ота маконим, она тупроғим,

Азиз, муқаддассан, менинг байроғим.

(“Янги Ўзбекистон” газетасининг

222-СЃРѕРЅРё, 2020 Р№.)

РњРђРЄРќРђР’Р?Р™ МЕРОС – МАНГУ РҐРђР—Р?РќРђ

Қайси жамият, қайси тузум ва қандай давлат бўлишидан қатъи назар, у ерда, аввало, инсон қадр топса, ўзини эркин ҳис қилса, фаровон турмуш соҳибига айланса, ҳаётидан рози яшаса – табиийки, бундай жамиятда тинчлик барқарор, тараққиёт бардавом бўлади.

Тафаккур қилсак, Парвардигор ўз гўзаллиги эътирофи сифатида табиатни, ўз қудратининг тимсоли сифатида инсонни яратганини англаймиз. Одамга ато этилган неъматларнинг аввалида унинг азизу мукаррамлиги туради. Чунки инсонга насиб бўлган ақлу тафаккур, иймон-эътиқод, меҳру муҳаббат, илму ҳикмат, ҳаё-ибо ҳеч бир жонзотда йўқ.

Шунинг учун ҳазрат Навоий инсонни шундай улуғлаган:

Тўрт унсур, етти кўк, олти жиҳот,

Нодиру олий асоси коинот.

Барчасидан ашраф ул инсон эрур,

То камолидан ҳирад ҳайрон эрур.

Бу дунёнинг бор нозу неъматларини Яратган инсон учун бунёд этган, айни пайтда улар она табиатнинг маҳсули бўлиб яралган.

Тараққиёт, бунёдкорлик эса ўша ақлу заковатнинг бир маҳсули. Шунинг учун ҳам тафаккур эгаларига бешикдан қабргача “илм излаш” буюрилган.