ЯХШИЛИК ҲАММАГА ЯРАШАДИ 4-жилд

Аслида, инсон ҳаётининг маъноси ҳам шу – кўҳна тарих мезонлари билан ўлчаганда капалак умрича ҳам келмайдиган қисқа муддатда ўзидан яхши ном, эзгу хотира қолдириш.

Одатда бунёдкор инсон камтар ва самимий, шу боис кўнгилга яқин бўлади. Бундай одамларнинг меҳнатидан, суҳбатидан баҳраманд бўлиб, бир дунё завқ ва таассурот оласиз, сиз излаган инсон дафъатан қаршингизда намоён бўлгани, у сизнинг ватандошингиз экани, оламнинг қандайдир олис бир ўлкасида эмас, сиз билан бирга шу тупроқда ҳамнафас ва замондош бўлиб яшаётганидан беихтиёр фахрланиб кетасиз.

“Юрган – дарё, ўтирган – бўйра”, деб бежиз айтмайдилар. Дарҳақиқат, йўл юришда ҳикмат кўп. Йўл юрган дунё кўради, одам танийди. Айниқса, шу кунларда – улуғ истиқлолимизнинг 20 йиллик қутлуғ байрами арафасида бир чиройига минг чирой қўшилиб, тобора обод бўлиб бораётган озод диёримизнинг турли воҳа ва водийлари, ҳудуд ва минтақаларини кезиш, буюк келажагимиз пойдеворини яратаётган меҳнаткаш инсонлар билан дилдан суҳбат қуриш кўнгилга беқиёс қувонч ва сурур бағишлайди.

Бутун халқимиз байрам кайфияти билан яшаётган шу унутилмас кунларда мен Фарғона вилоятида бир кун бўлдим, холос.

Шу бир кунда минг йилларга татигулик ҳайрат ва таассурот билан қайтдим. Юракни ҳис-ҳаяжонга тўлдирган дастлабки манзара бу юртнинг бениҳоя ободлиги бўлди.