ВАТАН МАНГУ МАКОН

Р”Р?Р› БОШҚА

Дил бошқа, тил бошқа -писмиқнинг ўзи,

Махлиё айлайди ваъдаси, сўзи,

Гўёки, адолат матлуби, танти,

Нечундир, ваъз айтса, ўйнайди кўзи.

Пуч ёнғоқ улашиб, қўйин тўлдирар,

Р?ши тушган ундан бўлмайди СЂРѕР·Рё.

Амалда турибди, ёнда туллаклар,

Қор тагида қолган олдинги изи.

Кўнгилга хуш келар хирмоннинг чўғи,

Сийламади, афсус, табиат кузи.

Гапни улаб, вақтни чўзмоқлик мумкин,

Бўшаб борар, лекин, қозиқ, илдизи.

Р?шончин тилкалар аввал яқинлар,

Пора зуғумидан айлаб норози.

Писмиқнинг топгани не эди ўзи,

Харомдан чуркаган нурсиз орази.

Хожи Поён, балки инсоф етишар,

Тўғри сўзни ибрат қилса бирози.

РЈРњР?Р”

Умид билан яшар ҳар битта одам,

Шундай бўлиб келган ҳозир, муқаддам.

Уй бўлса, оила, бола- чақаси,

Кимсаки , кўнгли тўқ босади қадам.

Ташвишлар кунда бор , ишонч ҳам маҳкам,

Р?жобатда кутар эртани бардам.

Шу тахлит кун ўтар, ойлар ва йиллар,

Лек, барин тутмади орзудаги дам.

Амали, бойлиги бўш қолган эмас,

Эгаллаб олишган олғирлар илдам.

Мадад бор, чўққини кўзлашар улар,

Нияти хазина ўмариш, алдам.

Йўл топса, Аршни ҳам кўчмас мулк қилар,

Йўқ! Фиръавн мисоли бўлурлар адам!

Ошқинлаб кетмагил, дунё ҳисобли,

Қаноатда, Поён, тамкинлар мудом.

ТљРђРќР?

Кечаги савлатинг амал, виқоринг қани,

Оламда танҳоман деган иқроринг қани.