ОМОНЛИК ТИЛАЙЛИК 2-жилд

Шеъриятни нафис гулларга ўхшатамиз. Шеъриятни баланд чўққили залворли тоғга ҳам ўхшатиш мумкин. Шоир эса юриб ўтиш азобли бўлган сўқмоқлардан юриб юқорилаётган алпинистга ўхшайди. Нурли чўққига етиб борувчилар кўп эмас. Ярим йўлга етмай, тўхтайдиганлар кўп. Маҳмуд Тоир назмнинг нурли чўққисига чиқишда ўзига сабр ва шукрни ҳамроҳ қилиб янглишмади:

Бўғзимга тиқилган ул тошларни ютолмадим,

Кўзимга сиғмаган ул ёшларни ютолмадим,

Миннатга дамланган ул ошларни ютолмадим,

Демангиз, мен ўзимга билиб жабр тиладим,

Тиласам гар Аллоҳдан фақат сабр тиладим.

***

Маҳмуд, айтар сўзинг фикрини қилганмисан,

Шеър берганнинг шаънига шукрини қилганмисан?

Сўзимиз аввалида шоирнинг яхшиликка келгани ҳақида айтиб эдик, мавзуни шоирнинг юракдан чиққан самимий сатрлари билан якунласак.

Буларни шунчаки шеърий сатрлар эмас, балки шоирнинг ҳаёт йўлидаги шиори ва байроғи деб қабул қилсак тўғрироқ бўлар.

Кўнглингиз гавҳарида кўз бўлгим келар маним,

Кўзингиз дафтарида сўз бўлгим келар келар маним,

Ҳар ҳалол луқмангизда туз бўлгим келар маним,

Маҳмуднинг муроди шу, боғ қилинг боғбон бўлай,

Сизга ногоҳ ел эсмасин, гар келса қалқон бўлай.

Шоирнинг бу китобга тартиб беришдан муддаоси назм ихлосмандлари билан иймонлашишдир.