АСАРЛАР ТЎПЛАМИ (3-жилд)

Уммонларнинг давомидир уммонлар,

Ўрмонлардан яралгайдир ўрмонлар.

Карвонлардан карвонлар туғилади,

Сорбонлардан давронлар туғилади.

Оллоҳ ўзи асрасин номардлардан,

Мардлар қолар бу дунёда мардлардан.

Ор-номуси, ғурурлари қолмишлар,

Алпомишдан туғилгай Алпомишлар.

В В В В 2007

РЁРћТІРўРЈРў

Ойбиби момомнинг яшил шоҳтути,

Яхшию ёмонга – бир, дилхоҳ тути.

Невараларига мевасин берган,

Соясини берган – оромгоҳ тути.

Момом шоҳтутига нигоҳбон эди,

Шоҳтут ҳам момомдай меҳрибон эди.

Унинг шохларида катта бўлдик биз,

Шохлардан нарёғи кўк осмон эди.

Тому боғчалари қирмиз, болалик,

Қўл-бет, ёқалари қизил, лолалик,

Биз ҳам шу шоҳтутнинг меваларидай

Ранг олиб улғайдик теварагида.

Бари бир кечада бўлди-ку тамом,

Бизни ташлаб кетди Ойбиби момом.

Кўрдик бу дунёнинг бўшаганини,

Шоҳтутнинг бир тунда букчайганини.

Кейин ариқларга сув келмай қўйди,

Буни биров билиб ё билмай қўйди.

Кейин шаҳарларга биз тарқаб кетдик,

Шоҳтут эмас, гўё биз қақраб кетдик.

Ою йиллар нима – тушдайгинадир,

Бошларингдан учар қушдайгинадир.

Энди келиб кўрсак – у азим шоҳтут

Бужмайган, кичрайган – муштдайгинадир.

Дарахт ҳам тирикдир одамзот билан,

Яшар, видолашар сўнг ҳаёт билан.

Мисли бир хотирот унут дунёдан –

Ўтиб бормоқдадир шоҳтут дунёдан.

Ойбиби момомнинг бетоб шоҳтути,

Бўлмиш гадойдан ҳам хароб, шоҳтути.