АСАРЛАР ТЎПЛАМИ (3-жилд)

“ҲО, ДАРВЕШ”

* * *

“Хўжанд била Конибодом орасида бир дашт тушубтур, Ҳодарвешға мавсумдур[17 - Мавсум (араб.) – аталиш, номланиш.]. Ҳамиша бу даштта ел бордур. Марғинонгаким шарқидур, ҳамиша мундин ел борур. Хўжандғаким ғарбидур, дойим мундин ел келур: тунд[18 - Тунд (форс.) – қаттиқ, совуқ, кучли.

] еллари бор. Дерларким, бир неча дарвеш бу бодияда[19 - Бодия (араб.) – чўл, дашт, саҳро.]тунд елга йўлуқуб, бир-бирини тополмай, “Ҳо, дарвеш”, “Ҳо, дарвеш” де-де ҳалок бўлубтурлар, андин бери бу бодияни Ҳодарвеш дерлар”.

    (Саккиз юз тўқсон тўққизинчи (1494) йил воқиалари)

* * *

*

Ҳо, дарвешо, ҳо, дарвеш,

Умр бир бўйро, дарвеш.

У ҳам тўзғиб кетгайдир,

Қолар бир саҳро, дарвеш.

Ҳо, дарвешо, ҳо, дарвеш.

Бор-йўғинг бир мезондир[20 - Мезон, мизон (араб.) – ўлчов, тарози. Бу ўринда ўлчовли умр маъносида.],

Тўрт томонинг тўзондир.

Соч-соқолинг хас бўлса,

Жисму жонинг хазондир,

Ҳо, дарвешо, ҳо, дарвеш.

Даҳр ранжлиғ ҳам ранглиғ,

Зарлари ҳам занг янглиғ.

Сен кетгунг бир ғубордай,

Сен кетгунг бир чанг янглиғ,

Ҳо, дарвешо, ҳо, дарвеш.

Ул ўтлуғ оҳ қайдадир?

Бобур подшоҳ қайдадир?

Кўкдаги моҳ оҳ уриб,

То қиёмат айтадир:

Ҳо, дарвешо, ҳо, дарвеш!

“АНДР?Р–РћРќ РљРЋР Р?РќРђР”Р?Р…”

* * *

“Бир-икки кундин сўнг Кандирлик добони била Ахси ва Андижон сари азимат қилдим.

Ахсиға етиб отамнинг мазорини тавоф қилдим”.