Умрим есталиклари

Ҳолима наззора қил, эй сарвиноз, эй моҳитоб,

Р?нтизорлик дардида қилма жигар-Р±Р°Т“СЂРёРј кабоб,

Остонангга келибман қошима бир чиқ, офтоб,

Ошиқона маст бўлиб ичдим гулоб, ичдим гулоб,

Сарвиқомат бўйларингга мен ўзим хушторман.

Жон тасаддуқ, кўйида куйган киши бир мен эмас,

Оразин кўрган куйиб, ширин жонидан ғам емас.

Ўктаминг дебдур сани, ўзга ёрни ёр демас,

Тоҳиру Зуҳро ҳақи ўлтир ёнимда бир нафас,

Неки савдо бўлса борман, то умрбод ёрман.

ДЕҲҚОН ТљРђРЎР?ДАСР?

Эрта тонгда туриб юз-қўлин ювиб,

Ният-мақсадини покиза қилиб,

Ярқироқ кетмонин елкага илиб,

Улуғвор касбини муқаддас билиб,

Р­РєРёРЅР·РѕСЂ СѓР·СЂР° ТіРѕР·РёСЂ-РЅРѕР·РёСЂ РґРµТіТ›РѕРЅ.

Қоқ-қуруқ тупроқдан ҳосил ундириб,

Сув келтириб, бўлмаганни бўлдириб,

Меҳнатидан элу юртни тўйдириб,

Эгнимизга атлас-кимхоб кийдириб,

Улкан ҳосил учун мунтазир деҳқон.

Баъзан гап сотамиз осмондан келиб,

Гўё у билмайди, фақат биз билиб,

Шундоғ сўзлаймизки бағрини тилиб,

Шунда ҳам индамас андиша қилиб,

Одобу ахлоқда беназир деҳқон.

Доим тиқилинчдур, битмайди иши,

Тинимсиз меҳнатда баҳор, ёз, қиши.

Қалбининг тўрида экин ташвиши,

Менимча, оламда табаррук киши –

Юртига султону ҳам вазир деҳқон.

Дастгоҳлар юрарму деҳқон бўлмаса,

Дастурхон тўларму деҳқон бўлмаса,

Одамлар куларму ош-нон бўлмаса,

Тилагим деҳқонда армон бўлмаса,

Минглаб достонларга хўб арзир деҳқон.