Ўзим билан ўзим

Нега бировлар ўзлари шикоят қилганда уялмайдилар-у, бошқа кишининг шикоятига ғашлари келади?», деб ўйга чўмди.

Мусо ана шундай ғалати, ўзига ҳам у қадар тушунарли бўлмаган фикрлар оғушида ҳаяжонланиб ўтирганда, эшик ғийқ этиб очилди ва Мукамбарнинг чиройли боши кўринди.

– Мумкинми?

– О, албатта! Қадамларига ҳасанот, – деди Мусо ўтирган жойида.

Мукамбар эшикни эҳтиёткорлик билан ёпди, Мусога қараб илжайгандек бўлди.

– Яхшимисиз, – деди.

– Сояи давлатларида!

Мукамбар деразага бир қараб қўйди, ўнғайсизланиб, бошини қуйи солди, локланган тирноқлари тикилди-да, бегона бир овозда:

– Бугун менга ҳазиллашдингизми? –деди.

Мусо гавдасини орқага ташлаб ястанди.

– Ҳазиллашдим.

У эрталабдан бери китобга мук тушиб чарчаган ҳозир эса ростдан ҳам ҳазиллашгиси, беш-ўн дақиқа ҳордиқ чиқаргиси келар эди.

Мукамбар – истараси иссиқ, ширингина жувон – ҳамиша ҳазилни кўтарарди.

– Ҳазнллашдим, – деб такрорлади Мусо. – Паспортингизни олдим-да, ариза ёзиб, ЗАГСга топшириб келдим.

Қалай, боплабманми? У ёқда сиз, бу ёқда мен, бағримизни жизза кабоб қилиб юраверамизми?

Мукамбар «Қўйинг шунақа бачкана гапларни» дегандек, қўл силтади.

– Сумкамни кавлаштирдингизми?

Мусо қўлларини кўксига чалиштирди.