Ўзим билан ўзим

Ҳамдамов берухсат иш қилиб танбеҳ эшитган боладай, шоша-пиша қўлини тортди.

– Ука, – деди, – биронталарингга зарарим тегдими ё хафа қилдимми? Нега унда менга бунақа гапирасан?

Ўсмир укасининг шикоятини эшитаётгандек, қуш боқиш қилиб қаққайиб турарди.

Ҳамдамов негадир эзилиб, гапида давом этдш

– Текканга тегиб, тегмаганга кесак отасан. Ураман, дейсан. Мен сендан катта бўлсам, сен мендан кичик бўлсанг. Мен ҳам сенга тенгқур бўлганимда бошқа гап эди. Ҳозир сендан ўн ёш катта бўлиб қандай ёқалашаман? Одамлар кулмайдими?.

Ҳамдамов қолганларга мурожаат қилди:

– Тўғрими, йигитлар?

– Тўғри, – дея илиб кетди «қамаб қўймадингиз-ку» дегани. – Зоир, нега бу акамни ҳурмат қилмайсан?

Ўсмир тиржайиб қўйди.

Энди муштлашиб бўлмайди.

– Нега майнавозчилик қиласан? Мен жиддий гапиряпман, – деди Ҳамдамов.

– Мен ҳам жиддий айтяпман-да, – дея бидирлади бола. – Ахир, ростдан ҳам, у сизни ҳурмат қилмаяпти-ку. Мен унга одобли бўл, ўзингдан каттага бунақа қилма, деб насиҳат ўқияпман-да.

Ҳамдамов бу гапларнинг маънисини тушуниб, из-за бўлди, гўё болага эътибор бермагандай, яна ўсмирга ўгирилди.

– Р?ккаламиз катта кўчада ёқалашиб юрсак яхшими, СѓРєР°? Яхши эмас-РґР°.