1986. Аргыардаах саас

– Оччоҕо мин таҥнан манна сотору тахсыаҕым… Ээ, арба даҕаны, уолаттаар, маннык баар – хоско бииргэ олорор дьүөгэбин барыс диибин дуо? Настя Максимова диэн сүрдээх сэмэй, үчүгэй баҕайы кыыс. Бэйэтэ Бороҕон.

– Өссө ТЇС‡ТЇРіСЌР№, У©СЃСЃУ© табыллар буоллаҕа РґРёРё! – Степа ытыhынан Р?льяны санныгар оҕуста.

– Оо, Айыым Таҥарам, абыраа! – Р?лья кириэстэммитэ буолан сапсыммахтаата.

Уолаттар РєТЇТЇРїРїТЇС‚ санааларыгар СѓhСѓРЅ баҕайытык истиэнэҕэ У©Р№У©РЅУ©РЅ турдулар. Р?hирдьэттэн музыка тыаhР° тохтоло СЃСѓРѕС… Рёhиллэр. РљУ©СЂТЇРґТЇУ©СЂ аанынан училище кыргыттара төттөрү-таары элэстэнэн, хобулуктарын тыастара тоhСѓРіСѓСЂР°hаллар.

– Дьэ, бу биhиги кэл-ли-биит! – диэбитинэн Күннэй хап-хара халтан сонугар муус-маҥан баайыы бэргэhэлээх, эмиэ оннук саал былааттаах бу тахсан кэллэ.

Кэнниттэн киниттэн арыый намыhах уҥуохтаах, төп‑төгүрүк эттээх сирэйдээх, хойуу хаастаах дьүөгэтэ кыыс, сэрэммит курдук, тэйиччи соҕус турунан кэбистэ.

– Бу мин подругам… билсиhэн кэбиhиҥ, – Күннэй дьүөгэтин илиитинэн хаба тардан чугаhатта.

– Степа диэммин.

– Мин – Ылдьаабын.

– Настя диэммин, – диэн симик саҥа иhилиннэ.

– Чэ, уонна сыыйа-баайа кэпсэтэн, билсиhэн иhиэхпит буоллаҕа дии, – Күннэй бастаан, ыччаттар быыстарынан таhырдьа диэки дьулуруйда.

Таhырдьа тахсыбыттара – хараҥа халлаан аргыый аҕай хаардаан намылыта турар. Сүрдээх намыын, ичигэс, нуhараҥ киэhэ буолбут.