Сайланма әсәрләр. 2 т. / Избранные произведения. Том 2

Көннәрдән бер көнне кыз озынча буйлы, кара бөдрә чәчле егеткә пропускысын биргәндә үзе дәште.

– Шәех! – диде ул, ишек яңагына сөялгән җиреннән елмаеп.

– У?Р№Рµ, РјРёРЅ! – РґРёРґРµ егет, үзенә татарча дәшкән чибәр кызга гаҗәпсенеп.

Кыз үзен кызыксындырган соравын бирде.

– Син татармы, әллә башкортмы? – диде.

– Татар.

– Кайсы яктан?

– Татарстаннан.

Гөлзадә, бераз чытлыклана төшеп, канәгать елмайды.

– Бу якларга ничек килеп чыктыгыз?

Шәех үзе өчен бик тә авыр булган сорауга җавап бирергә ашыкмады.

– Татарстан зур, кайсы шәһәрдән? Районнанмы?

– Байтирәктән.

Гөлзадәнең йөзе балкып алды.

– Чынлапмы?

– Мин ялган сөйләшмим. У?ллә СѓР» районны беләсезме?

Кызның эчке куанычыннан уймакланып чокырайган бите нурланып китте.

– Белмичә, мин дә шул районнан ич.

– Кайсы авылдан?

– Акширмәдән.

– Акширмәдән?

– У? РЅРёРіУ™?

– Болай гына.

– У? СЃРёРЅ?

Ул үз авылы исемен әйтергә микән, әйтмәскә микән дип тынып калды. «Мин бит билгесезлектә яшәргә тиеш, бу якларга чарасызлыктан качып киткән кеше» дигән уй аның башыннан узды.

– Мин – Суширмәдән.

Кыз, сөенче алгандай, канат ярып калкынып куйды.

– Күрше авылдан ич.