Сайланма әсәрләр. 2 т. / Избранные произведения. Том 2

– Тыңлыйм сезне, – диде Нәфис, урындыкларга утырышкач, һәм апага карап алды.

– Менә карагыз инде бу баланы, – диде хатын, янындагы кызга ишарәләп. – Коры сөяккә калган, чыкмаган җаны гына бар…

– Без башта танышыйк әле, – дип бүлдерде аны Нәфис. – Сез кем буласыз соң?

– Мин Р›У™РјРёРіР° апаң булам, Р±Сѓ – минем кызым Хәтирә, Динар Р?шкәевләр килене.

Алар шушы Байтирәктә бер йортта торалар. Без үзебез Курбаш авылыннан.

Динар Р?шкәев исеме аталуга, Нәфиснең кан басымы күтәрелеп киткәндәй булды.

– Яхшы, ни булды соң? – диде ул, эшне ачыкларга теләп.

Хатын, борчуын басарга теләгәндәй, кул аркаларын ышкып алды һәм:

– Ул хатны кем язарга мөмкин? – диде.

– Нинди хатны? – диде Нәфис, гаҗәпсенеп.

– Сезнең газетада, «Байтирәк хәбәрләре»ндә басылган бит.

Сүзсез утырган Хәтирә аптырап калган Нәфиснең исенә төшерде.

– «Байлыкка табынмагыз!» дигән хат.

– У?Р№Рµ, бар РёРґРµ андый материал, басылды. Шуннан, СѓР» хатка РЅРё булган?

– Тегеләр, – диде хатын. – Кодаларны әйтәм, ул мәкалә безнең турыда дип, менә шушы баланы нахакка рәнҗетәләр.

Ниһаять, эшнең нәрсәдә икәнлегенә төшенгән Нәфис мәсьәләнең асылын аңлатасы итте:

– Мәхәббәт турында андый хатлар безнең редакциягә дә күп килә.

Адрессыз да, исемнәре ачык күрсәтелмичә дә. Кайберәүләр исемнәрен махсус күрсәтмәскә кушалар.