Сайланма әсәрләр. 2 т. / Избранные произведения. Том 2

Чумзариф кабинадан авыр гәүдәсен сөйрәп чыкты, һәм алар Нәфис белән иске мәктәп бинасына таба юнәлделәр.

Барышлый Чумзариф Нәфискә тәкъдим ясады:

– Минем эшкә бер килеп чык әле, иркенләп сөйләшеп утырырбыз, – диде. – Шунда безнең АТХны да күреп китәрсең.

– Яхшы. Бер очрашып, ачыктан-ачык сөйләшү кызыклы булыр ул, – диде Нәфис.

Авыл Советы, район мәгариф бүлеге, редакция, «Земельная» оешмалары бергә урнашкан иске мәктәп бинасы коридорына барып кергәч, иске идән такталары уйнап-уйнап алды.

Чумзариф абынып китүдән сагаеп көрсенде.

– Шушында ничәмә-ничә оешма бар, берсенең дә шушы идән такталарын алыштырырга кулы җитми, – диде.

Нәфис дәшми атлавын белде. Авыл Советы ишеге төбенә хәтле ачык иде. Анда нәрсәгәдер пенсионерлар җыелган. Тавышлары коридорга кадәр ишетелә:

– Миңа биш кубометр утын кирәк, – ди бер нәзек тавышлы апа.

– Минем чират сезнекеннән алдарак, мин монда беренче килеп язылдым, – ди икенчесе, өзгәләнеп.

– Мин – сугыш инвалиды, мине утынсыз калдырмагыз, – ди карлыккан тавышлы карт.

Кызыл чырайлы авыл Советы рәисе Сергей Юрьевич пенсионерларга бәйнә-бәйнә аңлата:

– Киселгән Байтирәк паркы агачларын җиткәнчә бирербез, җәмәгать.

Анда, «Дружба» пычкысы ватылу сәбәпле, ике каен агачы гына киселми калды… Ярый әле пычкы ватылган, кырык-илле ел үскән бар агачларны да кисеп бетерәсе булганбыз.