Бизким ўзбеклар

Бунда Амир Темур даҳоси, унинг тарих саҳнасига чиқиш сабаблари очиб берилди, буюк бунёдкорлик фаолияти, бугунги кунда соҳибқирон шахсига нисбатан тарихий адолатни тиклашнинг моҳияти таҳлил этилди, илмий асосланган хулосалар чиқарилди. Булар шу бугун учун ҳам, келажак учун ҳам ҳам назарий, ҳам амалий аҳамиятга моликдир.

Чунки анжуманда Соҳибқирон бобомиз бутун салобати ва шукуҳи билан кўз олдимизда гавдаланди, унинг юлдузи янада порлоқ кўринди, биз – миннатдор авлодлар у томон яна бир поя юксалдик.

Амир Темурдек тарихий шахсларни, лашкарбоши ва соҳибқиронларни тарих тақозоси, шу замон талаблари, керак бўлса, замон эҳтиёжи ҳаётга олиб келади ва у зотларнинг фазилат-хусусиятларини намоён қилишга замин яратади.

Бундай қонуниятни кўплаб мисолларда тасдиқлаш мумкин.

Маълумки, бир ярим аср, яъни 1220 йилдан 1370 йилгача юртимиз қарамлик жафосини чеккан.

Ҳамма-ҳамма – оддий фуқародан тортиб, кўпчилик ватанпарвар сиёсий арбоблару пешво уламоларгача истиқлолга орзуманд бўлиб қолган эди. Жамият озодлик ва тараққиётга бўлган манфаатларини ўзида мужассам этган халоскорга, етакчига муштоқ эди. Тақдир тақозоси билан Амир Темур ана шундай халоскор ва етакчи сифатида майдонга чиқди ва зафар қозонди.

Тарихнинг такрорланишини қарангки, юртимиз яна бир ярим асрча аввал чоризмнинг, кейин қизил империянинг асоратига тушиб қолган эди.