Бизким ўзбеклар

1 гектарлик бу боғ ҳовлида адиб авлодлари истиқомат қилишмоқда. Боғ ўртасида Абдулла Қодирий ўз қўллари билан қурган ўша машҳур ва тарихий шийпон, «Обид кетмон» асари ёзилган хона ўз ҳолидагидек сақланиб қолган. Не бахтки, Мустақиллигимизнинг 28 йиллиги кунлари Тошкентда Абдулла Қодирий ижод мактаби иш бошлади.

Яна адабий музей, кутубхона очиларкан. Шу кунларга ҳам етдик…

Дунё халқларига ибрат бўладиган фазилатларимиз ҳам кўп, шунингдек, одамийлик, ўтмишга муносабат бобида ўргани – ладиган томонлар ҳам йўқ эмас. «Бизким, ўзбеклар»да «Қизим сенга гапираман, келиним сен эшит», деган ишоралар ҳам бор.

1967 йил «Ўзбекистон маданияти» газетасининг ходими сифатида хизмат сафари билан Москвага, бир анжуманга борган эдим.

Анжуман тугагач, якшанба куни эрталабданоқ шаҳарнинг кўҳна қисмида жойлашган, нодир ва камёб китоблар сотиладиган «Букинист» дўконларини айлана бошладим.

Столешников кўчасидаги дўконда ҳажми кичик ёстиқдек келадиган бир китобни учратиб қолдим. Эринмай аста кўздан кечира бошладим. Сотувчи чин харидор эканимни сезди шекилли, мени янада қизиқтириш мақсадида «Бу китобда тилга олинмаган ҳеч нарса қолмаган. 180 минг атама ва сўзга изоҳ берилган. 200 минг нусхада чоп этилган. Баҳоси ҳам шунга яраша. Лекин олсангиз, пулингиз ўзингиз билан кетади», дея пештахта устига қўлимдаги китобнинг эгизагини қўйди: «Буниси иккинчи жилди».