Қояларда қолган болалик

Кечки овқатни ҳам пишириб, қоринни тўйғазиб олдик. Қоронғи тун ҳам бошланди. Ғорнинг олдига отам яна милтиллатиб олов ёқиб қўйди. Узоқ ёниши учун ҳўл тўнкаларни қалаб қўйди. Сўнг отам менга қараб: “Рисбек, ўғлим, мана бироздан сўнг нима учун Алвастисой эканини билиб оласан”, – деб яна бир жилмайиб қўйди.

Ҳақиқатан ҳам бироз вақт ўтгач, ҳар тарафдан ҳар хил тушунарсиз овозлар эшитила бошлади. Аввалига аста-секин, кейин эса бу овозлар борган сари кўтарила бошлади. Оловнинг шуъласида уларнинг кўзлари ёниб турарди. Улар бақиришиб у ёқдан-бу ёққа югуришар, бир-бири билан уришиб кетгандай бўларди.

Борган сари улар биз томонга яқинлашар, бизга тикилиб, бошларини кўтариб, худди бизнинг ҳидимизни олаётгандай, тумшуғини осмонга кўтариб қолар эди. Шу пайт отам ёниб турган бир шохни олиб улар томонга улоқтирса, улар қўрққанидан тумтарақай қочиб қолишарди. Кўп ўтмай яна яқинлашиб келарди. Кейин отам: “Бўлди ўғлим, энди ётиб ухлаймиз, улар барибир оловдан ўта олишмайди”, – деди. Лекин мен барибир анча вақтгача уларни кузатиб ётардим. Қай вақт ухлаб қолардик, билмайман.

Кўзимни очсам, тонг ёришиб кетибди.

Тундаги махлуқлардан бирортаси ҳам кўринмайди. Атроф жимжит, сокин. Отам нонушта тайёрлаб, менинг уйғонишимни кутиб ўтирган экан. Нонуштадан сўнг мен атрофни яна кузата бошладим. Лекин кечаси кўрган нарсаларим худди тушимда содир бўлгандай эди.