Қояларда қолган болалик

Бундай маҳси юмшоқ, енгил ва иссиққина бўлади.

Озиқ-овқат олиб келиш учун чиққанда отам мени ертўлада қолдириб, олдимга овқат ва ўйинчоқларни қўйиб, эшик ўрнига катта-катта тошларни қалаб кетар эди. Мен ҳам чақалоқлигимдан шу ҳаётга кўникма ҳосил қилганман шекилли-да. “На илож, бошга тушганини кўз кўрар” деганлари шу бўлса керак-да.

Қўрқиш менинг хаёлимга ҳам кириб чиқмас эди. Лекин отам қайтаётганида шошилиб келар ва узоқдан овозини баланд кўтариб “Рисбек” деб келарди. Мен “ҳа” деб овоз берганимдан сўнг хотиржам бўлиб, секинлашарди. Менимча, “ўғлим жойидами, ҳеч нарса тегинмадими” деб хавотирга тушса керак. Отам мени ҳар кимга ҳам кўрсатгиси келмаган бўлса керак. Менимча, отамнинг хаёлида худди, мени одамларга кўрсатаверса, онам бундан хабар топиб, олиб қўядигандай бўлса керак-да.

Қиш пайтлари тоғда қор жуда қалин бўлар эди.

Қалин қорда тоғ ошиб тушиб, озиқ-овқат олиб чиқиш қийин бўлганлиги сабабли эртароқ, қор тушмасдан отам қишлик озиқ-овқат ғамлаб қўйшга шошилар эди.

Тирик бандасига Худонинг ўзи етказар экан. Қиш ойлари чамаси 20–30 кунда учта рус кишилар бизникига келиб, ётиб, ёввойи чўчқаларни отишиб, тозалаб бўлиб олиб кетишар эди.

Лекин кетиш пайтида учаласи бизга бир қоп ва ундан ҳам кўпроқ каклик ташлаб кетишарди. Ҳар келганда эса учаласи кўтарганича ҳар хил озиқ-овқат олиб келишар эди.