Қисмат тарозуси

Шунинг учун шу ой охирида Покистон орқали йўлга чиқамиз. Сени кейинроқ бирон-бир тинч йўл билан онанг ёнига қайтараман. Бечора кутиб ўтиргандир.

Р?брат онасини, тоғлик қишлоғини соғинганини яширолмасди. Яна… Хатирани, синфдоши, қўшни Т›РёР·РЅРё, Ҳикмат отани ҳам, тоғлик ўртоқларини ҳам соғинганини яширолмади.

– Хатира дедингми, у яхши қизми? – тоғаси жиянининг у ҳақида гапирганда кўзидаги ўтни кўриб атай сўради.

– Нимасини айтасиз, ота-онаси кўчки тагида қолиб вафот этишган. Унинг номи аввалига Заҳро бўлган. Ота-онаси вафотидан сўнг одамлар унга Хатира деб исм қўйишган.

У ота-онасини деярли эслолмайди. Асраб олган кампир вафот этгач, деярли у биз билан яшайди. Онамга шунақа меҳрибонки, у бор учун ҳам бу юртда юрибман, отда яхши югуради, ўғил болаларча иш қилади.

– Чиройлими?

– Жуда гўзал, унинг кўзлари кулганда шунақа чиройли бўлиб кетадики, болалигим у билан бахтиёр ва шодон ўтди.

Худо хоҳласа, у мени кутаётган бўлса керак, уни бахтли қиламан. Онам ҳам хурсанд бўлади.

– Оббо полвон-эй, бу томонлама жуда пухта экансанку. Тузук. Тўйингни, худо хоҳласа, ўзим ўтказаман, унга энг қимматбаҳо сеплардан тортиқ қиламиз.

Қишлоқнинг бутун қизлару келинларининг бир ҳаваси келсин, нима дединг.

– Ҳа, шунинг учун ҳам бу ерларда ишлаб юрибманда, – чексиз соғинч ва умид билан деди у.

– Энди асосий муддаога кўчсак, шундай қилиб вазият бу ерда ўта таранг.