Катта хонадон 1

– Уники қимматроқ юрарди-ку, отаси? Кирайиз тузукроқ тушдими, дейман?

– Гап кирада эмас. Бир жойга борганингдан кейин қурумсоқ бўлиб бормаслик керак-да.

– Бу гапиз тўғри, отаси, – деди қувончини яширолмай Роҳила. – Қайнанаси бир нима демасаям, барибир кўнглида ўйлайди.

– Йў, улар ҳар қанақа гапни кўтариб юрмайдилар.

Қайнатаси хурсандга ўхшайдики, менминан қуюқ сўрашадиган бўлиб қолди.

– Ҳилола юрган йўлини тозалаб юради.

– Р?С€ қилиб, СћР·Рё тузукмикан? – негадир ўсмоқчилаб сўради Рауф.

– Бинойидай эди. Ҳеч нимадан шикоят қилмовди.

Бирга юрақолинг.

– Э, – Рауф қўл силтади, – мени сургаб нима қиласан? Аввалги куни божамни кўрувдим, – негадир унинг овозида ташвиш, хавотир бор эди.

– Хаа, яхшийканми?

– Билмадим. Кайфи бор эканми, менга эътибор бермади ё кўрмади.

– А? Маст эканми? – Роҳиланинг кўзлари каттарди, кўнглига ғулғула тушди.

Унинг ҳадиксирашида жон бор: кейинги вақтларда баъзи бир танишларидан куёв ҳақида ҳар хил гаплар эшитган, агар ўша гаплар рост чиқса, синглисининг аҳволи не кечишини, бунинг устига номзодни “яхши ўрганган” ўзининг ҳам маломатларга қолиши мумкинлигини тез-тез ўйлар эди. Афтидан, Рауф ҳам анча-мунча воқеалардан хабардор кўринарди.

– Мастлигидан кўра унинг улфатлари менга ёқмади.

– Ёмон одамларми?

– Яхши бачалар эмас. Р?ккитаси шишкаларнинг эркаси.