Катта хонадон 1

Хаёлида қандайдир шумлик уйғониб:

– Отаа, бир гап айтсам майлими? – деб сўради.

– Айт.

– Хафа бўлмайсизми?

– Хафа бўладиган гапми?

– Энди… кимга қандай-да. Қўйинг, яхшиси, айтмийман.

– Гапни қўзғаб қўйиб, яна бундай дейишинг нимаси?

– Бояги гапиздан келиб чиқиб, хаёлимга биир келувди-да.

Ўйласам, тўғри келмас экан. Хафа бўласиз, деб қўрқаман.

– Унда айтма.

– Қизиқроқми ўзи? – энди Фазлиддин кулимсираб сўради.

– Ҳмм, қизиқроғиди.

– Унда айтавер, – бобоси неварани тиззасидан олиб, биқинига ўтқазди.

– Хафа бўлмийман, деб сўз берасизми? Бу бир ҳазил-да.

– Ҳазил бўса, айт, хафа бўмийман.

– Агар фаришталар буни бурнини, юзини ювса, мишиғиям тоза бўлса…

– Айтсанг айт-да одамни хит қилмай! – Одил бобонинг тоқати тоқ бўлиб, кўм-кўк кўзлари бир ўйнаб тушди. У қизидан ёмон гап кутмас, ёқимсиз сўз айтмаслигини ўзича тахмин этарди.

Карамгул ҳам ҳеч нимага тушунолмай унга анқайиб қолган эди. Фазлиддин эса нима ҳақда гап боришини ўзича тахминлаб, мийиғида кулиб турарди.

– Фаришталар ҳалоллаган, сувдай тозаа Шамсиячанинг бурун сувидан ярим пиёласини йиғиб берсам… Ўзининг ҳам кўнгли айниб, Ҳилола ўхчиди, шошиб ўрнидан турди.

– Бўлди, бас, уёғини айтма, – дедию отаси ҳам кулиб юборди. – Локин бопладинг.

– Энди буёғи қандай бўлди, ота? – кулганча сўради Фазлиддин.